คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2525 นายอุ่น ทองนวลอดีตคนคุมประแจสถานีรถไฟไม้แก่น อำเภอรามัญ จังหวัดยะลา เป็นลูกจ้างของโจทก์ล้มป่วยลงด้วยเป็นลมปัจจุบันถึงแก่ความตายโจทก์ในฐานะนายจ้างได้ยื่นแบบแจ้งการประสบอันตรายและเจ็บป่วยของลูกจ้างต่อพนักงานเงินทดแทนจังหวัดยะลา พนักงานเงินทดแทนวินิจฉัยว่ามิใช่เป็นการเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงานจึงไม่มีสิทธิได้รับเงินทดแทน แต่นางยินดี ทองนวล ภริยาของนายอุ่นได้ยื่นอุทธรณ์ต่ออธิบดีกรมแรงงาน อธิบดีกรมแรงงานพิจารณาแล้วเห็นว่านายอุ่นเป็นลมตายเนื่องจากการทำงานให้โจทก์และถึงแก่ความตายด้วยโรคลมปัจจุบัน เป็นการเจ็บป่วยอย่างอื่นซึ่งเป็นผลเนื่องจากการทำงานตามความในข้อ 22 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง โรคซึ่งเกิดขึ้นเกี่ยวกับการทำงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ประกอบข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องจ่ายเงินทดแทนตามกฎหมาย จึงให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนแก่มารดา ภริยา และบุตรของนายอุ่น และค่าทำศพแก่ผู้จัดการศพของนายอุ่น โจทก์ไม่เห็นพ้องด้วยเพราะนายอุ่นล้มลงถึงแก่ความตายมิใช่เป็นการประสบอันตรายเนื่องจากการทำงานให้แก่นายจ้าง หรือป้องกันรักษาประโยชน์ให้แก่นายจ้าง แต่เป็นกรณีถึงแก่ความตายเพราะเป็นลมปัจจุบันทันด่วน หลังจากนายอุ่นได้สับประแจทางหลีกแล้ว โจทก์ไม่เห็นพ้องด้วย ขอให้เพิกถอนคำสั่งอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยให้การว่า นายอุ่นผู้ตายถึงแก่ความตายเนื่องจากการทำงานให้โจทก์
จำเลยจึงมีคำสั่งให้โจทก์จ่ายค่าทดแทนแก่มารดา ภริยา และบุตรของผู้ตายเป็นคำวินิจฉัยที่ชอบด้วยเหตุผลและเป็นการชอบธรรม ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า ผู้ตายถึงแก่ความตายในขณะทำงานให้โจทก์และมิใช่เกิดจากโรคประจำตัวหรือเหตุอื่น เป็นการเจ็บป่วยอย่างอื่นซึ่งเป็นผลเนื่องจากการทำงานตามความหมายในข้อ 22 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง โรคซึ่งเกิดขึ้นเกี่ยวเนื่องกับการทำงาน ลงวันที่ 16เมษายน 2515 ประกอบด้วยข้อ 2 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 คำสั่งจำเลยที่ให้โจทก์จ่ายเงินทดแทนและค่าทำศพเป็นคำสั่งที่ชอบ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่านายอุ่นผู้ตายอายุ 43 ปี เป็นลูกจ้างประจำของโจทก์ทำหน้าที่คุมประแจและทำความสะอาดที่สถานีรถไฟไม้แก่น
อำเภอรามัญ จังหวัดยะลาทำงานวันละ 12 ชั่วโมง แต่มิได้ทำงานตลอดเวลา จะทำงานต่อเมื่อมีขบวนรถไฟผ่านสถานีเท่านั้น วันเกิดเหตุ ผู้ตายสับประแจให้รถเร็วสายสุไหงโก-ลก-ยะลา และขอทางสะดวกให้รถเร็วออกจากสถานีรถไฟแล้ว ได้ทำหน้าที่ขอทางสะดวกให้แก่รถด่วนที่มาจากยะลาโดยเอาห่วงทางสะดวกไปแขวนที่เสาแขวนห่วงทางสะดวกแล้ว ก็รอรถด่วนออกจากสถานีรถไฟไม้แก่นไป แต่ขณะเดินเข้าไปหลังสถานีรถไฟได้ล้มลง ต่อมาอีก5 นาทีก็ถึงแก่ความตาย เมื่อเวลา 12.30 นาฬิกา โดยไม่ปรากฏว่าผู้ตายมีโรคประจำตัวมาก่อนหรือเป็นคนเสพยาเสพติด หรือมึนเมาแต่อย่างไรศาลฎีกาเห็นว่าโรคหรือการเจ็บป่วยอย่างอื่นที่ทำให้ลูกจ้างถึงแก่ความตายอันเป็นผลให้นายจ้างต้องจ่ายค่าทดแทนตามความในข้อ 22 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย
เรื่อง โรคซึ่งเกิดขึ้นเกี่ยวเนื่องกับการทำงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 นั้นจะต้องเป็นโรคหรือการเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นสืบเนื่องจากการทำงานของลูกจ้างโดยตรง หรืออีกนัยหนึ่งก็คืองานที่ลูกจ้างทำนั้นเป็นมูลให้เกิดโรคหรือการเจ็บป่วยขึ้น และเป็นเหตุให้ลูกจ้างถึงแก่ความตายด้วยโรคหรือการเจ็บป่วยดังกล่าว ตามปกติแล้วการทำงานของผู้ตายซึ่งมีหน้าที่คุมประแจ ทำความสะอาดที่สถานีรถไฟ และแขวนห่วงทางสะดวก มิใช่เป็นงานที่ก่อให้เกิดโรคหรือการเจ็บป่วยเป็นลมในปัจจุบัน ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่าผู้ตายมิได้ทำงานตรากตรำ แต่ผู้ตายทำงานทุกวันโดยไม่มีวันหยุดเลย และถึงแก่ความตายทันทีทันใดที่ปฏิบัติหน้าที่ และกำลังปฏิบัติหน้าที่ต่อไปอยู่นั้นยังถือไม่ได้ว่าผู้ตายถึงแก่ความตายด้วยโรคหรือการเจ็บป่วยซึ่งเป็นผลเนื่องจากการทำงานโจทก์จึงไม่ต้องจ่ายค่าทดแทนพิพากษากลับ ให้เพิกถอนคำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนของอธิบดีกรมแรงงาน
