คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันทุจริตต่อหน้าที่โดยนำน้ำมันหล่อลื่นของโจทก์ไปขาย ขอให้ร่วมกันใช้เงินพร้อมดอกเบี้ยตามฟ้องให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า ไม่ได้ทุจริตต่อหน้าที่ และฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ใช้เงินตามฟ้องพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ โดยให้จำเลยที่ 2 ร่วมรับผิดเพียงบางส่วนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยที่ 2 ได้ร่วมทุจริตกับจำเลยที่ 1 โดยนำน้ำมันหล่อลื่นจำนวน 2 ถัง ขนาดถังละ 209 ลิตร มีมูลค่าถังละ5,747.50 บาท รวมเป็นเงิน 11,495 บาท ไปขายเพื่อประโยชน์ตนเองโดยทุจริต จึงต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 โดยมิได้บรรยายให้ชัดเจนว่าน้ำมันหล่อลื่น 2 ถังนั้นคือถังใดบ้างและมิได้บรรยายฟ้องว่า เป็นน้ำมันหล่อลื่นซึ่งมีน้ำผสมอยู่ด้วย ตามคำบรรยายฟ้องจึงเป็ที่แจ้งชัดว่าน้ำมันหล่อลื่นทั้ง 2 ถังนั้นเป็นน้ำมันหล่อลื่นในถังที่ยังมีคุณภาพใช้การได้ มิใช่ถังที่มีน้ำปนอยู่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางจึงไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาเกี่ยวกับน้ำมันหล่อลื่นถังที่ 3 ซึ่งเป็นน้ำมันหล่อลื่นที่เสื่อมคุณภาพแล้วนี้ได้ คำพิพากษาศาลแรงงานกลาง เป็นคำพิพากษาที่เกินกว่าคำขอท้ายฟ้องและขัดต่อกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า โจทก์ได้บรรยายสภาพแห่งข้อหาเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ในคำฟ้องของโจทก์ว่า "...ได้ร่วมทุจริตกับจำเลยที่ 1 โดยนำน้ำมันหล่อลื่นจำนวน 2 ถัง ขนาดถังละ 209 ลิตรซึ่งมีมูลค่าราคาถังละ 5,747.50 บาท รวมเป็นเงิน 11,495 บาทไปขายและเป็นประโยชน์เพื่อตนเองโดยทุจริต..." ตามคำบรรยายฟ้องดังกล่าวแสดงว่า โจทก์หาได้เจาะจงชนิดและคุณภาพของน้ำมันหล่อลื่นที่จำเลยที่ 2 นำไปขายโดยทุจริตไม่ เมื่อศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 2 ได้นำน้ำมันหล่อลื่น 1 ถังจากโรงจักรไปจริง ก็ถือได้ว่าจำเลยที่ 2 ได้นำน้ำมันหล่อลื่นตามฟ้องของโจทก์ไปแล้ว แม้จะปรากฏว่าน้ำมันหล่อลื่นถังดังกล่าวมีน้ำผสมอยู่ก็ไม่อาจถือได้ว่าศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงต่างจากฟ้องคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเกี่ยวกับจำเลยที่ 2 ชอบแล้ว อุทธรณ์ของจำเลยที่ 2 ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.
