Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2880/2529

พ.ศ. 2529 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

บริษัทจำเลยมีวัตถุประสงค์ประกอบอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรมโจทก์เป็นพนักงานขับรถมีหน้าที่ขับรถรับส่งพนักงานฝ่ายบริหารไปกลับระหว่างที่พักกับที่ทำงาน ไม่เกี่ยวกับการประกอบอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรม งานของโจทก์จึงเป็นงานอื่นจำเลยกำหนดเวลาทำงานปกติของโจทก์ได้สัปดาห์ละ 54 ชั่วโมงหรือวันละ 9 ชั่วโมงโจทก์ทำงานตั้งแต่เวลา 6.00 นาฬิกา เลิกงาน18.00 นาฬิกาเป็นเวลา 12 ชั่วโมงหักเป็นเวลาพัก 1 ชั่วโมง และเวลาทำงานปกติ 9 ชั่วโมงจำเลยจึงให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติไปวันละ 2 ชั่วโมงฉะนั้นค่าล่วงเวลาสำหรับการทำงานในวันทำงานตลอด 24 ชั่วโมงระยะเวลา12ชั่วโมงแรกซึ่งมีการทำงานเกินเวลาทำงานปกติอยู่ 2 ชั่วโมงนั้น จำเลยรวมเอาค่าล่วงเวลาไว้ในค่าจ้างปกติด้วย กล่าวคือ เมื่อจำเลยจ่ายค่าจ้างปกติให้โจทก์แล้ว จึงได้จ่ายค่าล่วงเวลาสำหรับ 2ชั่วโมงดังกล่าวแก่โจทก์ ส่วนระยะเวลา 12 ชั่วโมงหลังเมื่อจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาเป็นสองเท่าของค่าจ้างปกติเกินอัตราที่กฎหมายกำหนดไว้เพียงหนึ่งเท่าครึ่งจึงเป็นการจ่ายค่าล่วงเวลาครบถ้วนแล้วเช่นเดียวกันจำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุดมีกำหนด 12 ชั่วโมง จึงมีการทำงานในวันหยุดเกินเวลาทำงานปกติของวันทำงานอยู่ 2 ชั่วโมงด้วย จำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาเป็นค่าทำงานในวันหยุดสำหรับ 2ชั่วโมงนี้เพียงสองเท่าของค่าจ้างปกติของวันทำงานเท่านั้นจึงขาดไปหนึ่งเท่า และจะถือว่าจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาหนึ่งเท่าที่ขาดรวมกับเงินเดือนไปแล้วก็ไม่ได้ เพราะในวันหยุดไม่มีการทำงานจึงไม่มีค่าล่วงเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดสำหรับ 2 ชั่วโมงที่ยังขาดให้โจทก์

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ทั้งสิบคนเป็นลูกจ้างของจำเลย ทำหน้าที่เป็นพนักงานขับรถทำงานตั้งแต่เวลา 6.00 นาฬิกา ถึง 18.00 นาฬิกา รวมทั้งทำงานในวันหยุดกับบางครั้งให้ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง แต่จำเลยไม่ได้จ่ายเงินค่าทำงานในวันหยุดและค่าล่วงเวลาให้แก่โจกท์โดยครบถ้วน ขอให้บังคับให้จำเลยจ่ายเงินค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้แก่โจทก์ พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยทั้งสองให้การว่า งานที่ให้โจทก์ทำเป็นงานขนส่ง โจทก์ไม่มีสิทธิได้รับค่าล่วงเวลา จำเลยได้จ่ายค่าจ้างต่อเดือนให้แก่โจทก์แต่ละคนตามอัตราต่าง ๆ ต่อการทำงานวันละ 12 ชั่วโมง และได้จ่ายถูกต้องตามกฎหมายแล้วจึงไม่ต้องจ่ายค่าล่วงเวลาค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์อีกศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสิบอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

จำเลยที่ 1 เป็นนิติบุคคลมีวัตถุประสงค์ประกอบอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรม โจทก์ทั้งสิบคนเป็นพนักงานขับรถส่งพนักงานบริหารของจำเลย โดยเริ่มขับรถตั้งแต่เวลา 6.00 นาฬิกานำพนักงานบริหารไปส่งที่ทำงานเวลา 8.30 นาฬิกา หลังจากนั้นโจทก์ไม่ได้ทำงานอีกจนถึงเวลา 16.20 นาฬิกาโจทก์จะต้องขับรถส่งพนักงานบริหารกลับบ้านพักและเลิกงานเมื่อเวลาประมาณ 18.00นาฬิกา รวมเป็นเวลาที่โจทก์ทำงานจริง ๆ ไม่เกินวันละ 6 ชั่วโมง จำเลยตกลงจ่ายค่าจ้างปกติเป็นเงินเดือนให้แก่โจทก์ในอัตราที่ให้โจทก์ทำงาน 12 ชั่วโมง โดยรวมเอาค่าล่วงเวลาไว้ในเงินเดือนด้วยในการทำงานในวันหยุดมีกำหนด 12 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้แก่โจทก์เท่ากับสองเท่าของค่าจ้าง โดยไม่รวมค่าจ้างปกติ

ส่วนเมื่อจำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุดเกินกว่า 12 ชั่วโมง จำเลยก็จ่ายค่าล่วงเวลาให้เป็นสี่เท่าของค่าจ้างโดยรวมค่าจ้างปกติด้วย ในวันทำงานบางวันจำเลยให้โจทก์ทำงานตลอด 24 ชั่วโมงโดยจำเลยจ่ายค่าทำงานให้สองเท่าเมื่อรวมค่าจ้างปกติแล้วเป็นสามเท่าของค่าจ้าง โจทก์จึงฟ้องคดีนี้พิจารณาแล้ว

คำพิพากษาศาลล่าง

โจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาสำหรับการทำงานของโจทก์ในวันทำงานตลอด 24 ชั่วโมง เป็นจำนวนสี่เท่าของค่าจ้างรวมค่าจ้างปกติ มิใช่สามเท่า ข้อนี้เห็นว่าจำเลยมีวัตถุประสงค์ประกอบอุตสาหกรรมและพาณิชยกรรม โจทก์เป็นพนักงานขับรถมีหน้าที่ขับรถรับส่งพนักงานฝ่ายบริการไปกลับระหว่างที่พักกับที่ทำงาน ไม่เกี่ยวกับการประกอบอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรมงานของโจทก์จึงเป็นงานอื่น จำเลยกำหนดเวลาทำงานปกติของโจทก์ได้สัปดาห์ละ 54 ชั่วโมง หรือวันละ 9ชั่วโมง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน2515 ข้อ 1(4) โจทก์ทำงานตั้งแต่เวลา 6.00 นาฬิกา เลิกงานเวลา 18.00 นาฬิกา เป็นเวลา 12 ชั่วโมงหักเป็นเวลาพัก 1 ชั่วโมง และเวลาทำงานปกติ 9 ชั่วโมง จำเลยจึงให้โจทก์ทำงานเกินเวลาทำงานปกติเพียงวันละ 2 ชั่วโมงเท่านั้น หาใช่ 4 ชั่วโมงดังโจทก์อ้างไม่

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าในวันหนึ่งโจทก์ทำงานเกินเวลา 2 ชั่วโมงจึงชอบแล้วในเรื่องค่าล่วงเวลาสำหรับการทำงานในวันทำงานตลอด 24 ชั่วโมงที่โจทก์อุทธรณ์ได้ความว่า ระยะเวลาทำงาน 12 ชั่วโมงแรกของวันนั้นจำเลยจ่ายค่าจ้างปกติให้โจทก์ส่วน 12 ชั่วโมงต่อมาจำเลยจ่ายให้เป็นค่าล่วงเวลาสองเท่าของค่าจ้างปกติ เห็นว่านายจ้างให้ลูกจ้างทำงานเกินเวลาทำงานปกติต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้ไม่น้อยกว่าหนึ่งเท่าครึ่งของอัตราค่าจ้างต่อชั่วโมงในเวลาทำงานปกติสำหรับเวลาที่ทำเกิน ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 34 ระยะเวลา 12 ชั่วโมงแรกซึ่งมีการทำงานเกินเวลาทำงานปกติอยู่ 2 ชั่วโมงนั้นศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงยุติแล้วว่าจำเลยรวมเอาค่าล่วงเวลาไว้ในค่าจ้างปกติด้วยฉะนั้น

เมื่อจำเลยจ่ายค่าจ้างปกติให้โจทก์แล้วจึงได้จ่ายค่าล่วงเวลาสำหรับ 2 ชั่วโมงดังกล่าวแก่โจทก์ครบถ้วนแล้ว ส่วนระยะเวลา 12 ชั่วโมงหลังเมื่อจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาเป็นสองเท่าของค่าจ้างปกติเกินอัตราที่กฎหมายกำหนด จึงเป็นการจ่ายค่าล่วงเวลาครบถ้วนแล้วเช่นเดียวกัน

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาสำหรับการทำงานตลอด 24 ชั่วโมงให้โจทก์ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยโจทก์อุทธรณ์ว่า จำเลยต้องจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดแก่โจทก์เป็นจำนวนสี่เท่าของค่าจ้าง รวมค่าจ้างปกติ มิใช่สามเท่า ข้อนี้ศาลแรงงานกลางฟังว่าในการที่จำเลยให้โจทก์ทำงานในวันหยุดมีกำหนด 12 ชั่วโมง จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้แก่โจทก์เท่ากับสองเท่าของค่าจ้างโดยไม่รวมค่าจ้างปกติ ส่วนการทำงานเกิน 12 ชั่วโมงไปจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาให้สี่เท่าของค่าจ้างสำหรับชั่วโมงที่ทำงาน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อนายจ้างให้ลูกจ้างทำงานในวันหยุดเกินเวลาทำงานปกติของวันทำงาน นายจ้างต้องจ่ายค่าล่วงเวลาให้แก่ลูกจ้างในอัตราสามเท่าของค่าจ้างในวันทำงานสำหรับชั่วโมงที่ทำเกินเวลาทำงานปกติ ตามข้อ 42 แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 สำหรับการทำงานหลังจาก 12 ชั่วโมงแรกนั้นเป็นการทำงานในวันหยุดเกินเวลาทำงานปกติของวันทำงานซึ่งจำเลยก็จ่ายค่าล่วงเวลาให้โจทก์เกินกว่าที่กฎหมายกำหนดแล้ว แต่ในส่วนการทำงาน 12 ชั่วโมงแรกนั้นมีการทำงานในวันหยุดเกินเวลาทำงานปกติของวันทำงานอยู่ 2 ชั่วโมงด้วย ปรากฏว่าจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาเป็นค่าทำงานในวันหยุดสำหรับชั่วโมงนี้เพียงสองเท่าของค่าจ้างปกติสองวันทำงานเท่านั้นจึงขาดไปหนึ่งเท่าและจะถือว่าจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาาหนึ่งเท่าที่ขาดรวมกับเงินเดือนไปแล้วก็ไม่ได้เพราะในวันหยุดไม่มีการทำงานจึงไม่มีค่าล่วงเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า

จำเลยจึงต้องจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดสำหรับ 2 ชั่วโมงที่ยังขาดให้โจทก์ ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดส่นนี้ให้แก่โจทก์สามเท่าถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า การที่โจทก์ทั้งสิบคนทำงานในวันหยุดครั้งละ 2 ชั่วโมง เฉพาะครั้งที่กล่าวในฟ้องมีการทำงานเกินเวลาทำงานปกติของวันทำงานอยู่ 2 ชั่วโมง ให้จำเลยทั้งสองจ่ายค่าล่วงเวลาในวันหยุดสำหรับชั่วโมงดังกล่าวเพิ่มอีกหนึ่งเท่าของค่าจ้างในวันทำงานปกติสำหรับชั่วโมงนั้น ๆ พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 14 ต่อปี ตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
สมบูรณ์ บุญภินนท์ · สุพจน์ นาถะพินธุ · เพียร สุมิระ
แหล่งที่มา
กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้