คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องความว่า จำเลยกับพวกที่หลบหนีร่วมกันเล่นการพนันตู้ม้าไฟฟ้า พนันเอาทรัพย์สินกันโดยมิได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดอนุญาตให้เล่นได้โดยจำเลยเป็นเจ้าบ้านจัดให้มีการเล่นการพนันดังกล่าวเพื่อผลประโยชน์แห่งตนและเป็นเจ้ามือรับกินรับใช้ ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 ฯลฯ ริบของกลางและให้จำเลยจ่ายเงินสินบนนำจับแก่ผู้แจ้งความนำจับตามกฎหมาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ. การพนันจำคุก 4 เดือน ของกลางริบ ให้จำเลยจ่ายเงินสินบนนำจับตามกฎหมาย
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า 'ที่จำเลยแก้ฎีกาว่าคดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามพ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา22 และ ป.วิ.อาญา มาตรา 193 ทวิ ประกอบมาตรา 225 นั้นเห็นว่าบทกฎหมายดังที่จำเลยอ้างเป็นบทบังคับกรณีในชั้นอุทธรณ์ซึ่งห้ามมิให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง มิใช่บทบัญญัติที่จะนำมาใช้ในเรื่องสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งมีบัญญัติไว้ต่างหากอยู่แล้ว คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์จึงมีสิทธิฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้........และที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินสินบนนำจับตามกฎหมายนั้น ปรากฏว่า คดีนี้ศาลมิได้ลงโทษปรับจำเลยด้วย จึงไม่อาจสั่งให้จำเลยจ่ายสินบนนำจับได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นเว้นแต่สินบนนำจับจำเลยไม่ต้องจ่าย.....'.
