คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองทำสัญญาเช่าตึกแถวสามชั้นครึ่งจาก พ. มีกำหนด 10 ปี ต่อมาโจทก์ได้ซื้อที่ดินพร้อมตึกแถวดังกล่าวก่อนครบกำหนดอายุการเช่าเมื่อครบกำหนดอายุการเช่า โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองทราบว่าไม่มีความประสงค์ให้เช่าอีกต่อไป จำเลยทั้งสองขอเช่าตึกพิพาทเป็นการชั่วคราวกำหนด 3 ปี แต่โจทก์จะยอมให้เช่าเพียง 1 ปี จำเลยตกลงอยู่ต่อไปแต่ไม่เคยชำระค่าเสียหายโจทก์บอกเลิกการเช่า จำเลยทราบแล้วไม่ยอมออก ขอให้ศาลพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวาร ให้จำเลยชำระค่าเสียหายจำเลยทั้งสองให้การว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของตึกพิพาท จำเลยเช่าตึกพิพาทจาก พ. มีกำหนด 10 ปี โจทก์ไม่เคยแจ้งจำเลยทั้งสองว่าโจทก์ไม่ประสงค์ให้จำเลยทั้งสองเช่าต่อไป
จำเลยทั้งสองไม่เคยขอเช่าตึกพิพาทต่อไปอีก 3 ปี จำเลยทั้งสองชำระค่าเช่าให้โจทก์ตลอดมาเป็นการเช่าตึกพิพาทโดยไม่มีกำหนดเวลา โจทก์มิได้บอกเลิกการเช่าแก่จำเลย เอกสารท้ายฟ้องไม่ใช่หลักฐานในการบอกเลิกสัญญา โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยและบริวาร ให้ชำระค่าเช่าและค่าเสียหายจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองทำสัญญาเช่าตึกพิพาทมีกำหนด 10 ปีสัญญาเช่าย่อมระงับไปเมื่อพ้นกำหนดเวลาสิบปีที่ได้ตกลงกันไว้โดยโจทก์ไม่ต้องบอกกล่าวเลิกสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 564 และสัญญาเช่าจะหมดอายุลงในวันที่ 16 ตุลาคม 2521 ก่อนครบกำหนดสัญญาโจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองทราบว่าเมื่อครบกำหนดสัญญาโจทก์จะใช้ตึกพิพาทชั้นสองและชั้นสาม
ส่วนชั้นล่างโจทก์ยินดีให้จำเลยเช่าโจทก์แจ้งด้วยว่าจะได้แจ้งให้จำเลยทราบถึงระยะเวลาเงื่อนไขและค่าเช่าให้จำเลยทราบต่อไป แต่จำเลยไม่เคยไปขอเช่าตึกพิพาทต่อ จึงฟังยุติว่าเมื่อสัญญาเช่าตึกแถวพิพาทครบกำหนดอายุสิบปีก็ระงับสิ้นไปมิพักต้องบอกกล่าวก่อน หนังสือเอกสารหมาย จ.5 จึงมิใช่หนังสือบอกเลิกสัญญาแต่เป็นหนังสือแจ้งให้จำเลยทั้งสองไปทำสัญญาเช่าใหม่ เมื่อจำเลยทั้งสองไม่สนองรับ จึงไม่มีสิทธิที่จะอยู่ในตึกพิพาท และโจทก์มีอำนาจฟ้องพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
