คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2512 ต่อมาเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2521 จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานโดยอ้างว่า โจทก์กระทำผิดกฎและระเบียบของจำเลยซึ่งโจทก์เห็นว่าไม่เป็นธรรมเพราะโจทก์มิได้กระทำผิดดังกล่าวหา โจทก์ได้ร้องเรียนขอความเป็นธรรมต่อประธานกรรมการบริษัทจำเลยและประธานกรรมการบริษัทจำเลยซึ่งเป็นบริษัทแม่ที่มลรัฐนิวยอร์คสหรัฐอเมริกา แต่ได้รับการยืนยันว่าการที่จำเลยปลดโจทก์ออกจากงานเป็นการถูกต้องแล้ว โจทก์เห็นว่าจำเลยไม่ให้ความเป็นธรรมแก่โจทก์ขอให้บังคับจำเลยรับโจทก์เข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่เดิมและอัตราเงินเดือนเดิมต่อไปนับแต่วันที่ศาลมีคำพิพากษาจำเลยให้การว่า
โจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยจริง โจทก์ฝ่าฝืนนโยบายของบริษัทจำเลยหลายครั้ง จำเลยเคยออกหนังสือเตือนให้โจทก์ทำการแก้ไขก่อนเลิกจ้างและจากผลการตรวจสอบต่อมาจำเลยได้แจ้งให้โจทก์ทราบว่าจำเลยมีความยุ่งยากเกี่ยวกับการที่โจทก์ไม่ปฏิบัติตามระเบียบ ในที่สุดโจทก์จำเลยได้ตกลงกันให้มีการเลิกจ้างตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม 2521 โดยจำเลยได้จ่ายค่าชดเชยและเงินอื่น ๆ ให้โจทก์รับไปแล้ว การเลิกจ้างของจำเลยเป็นไปตามข้อตกลงและเป็นการใช้ดุลพินิจโดยเป็นธรรม โจทก์นำคดีมาฟ้องหลังจากโจทก์ออกจากงานไปเป็นเวลา 2 ปี เป็นการเกินกว่าสิทธิตามกฎหมาย การขอให้พิจารณาความเป็นธรรมจะต้องดำเนินการเสียภายในเวลา 2 เดือนนับแต่พ้นจากตำแหน่งตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ มาตรา 124 แต่โจทก์ไม่กระทำจึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลแรงงานกลางสั่งงดสืบพยานแล้วฟังว่า
โจทก์ฟ้องโดยอาศัยสิทธิตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ซึ่งใช้บังคับเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2522 ภายหลังจากที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขอให้บังคับตามคำขอได้ แม้จำเลยจะมิได้ยกขึ้นต่อสู้แต่เป็นปัญหาเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชนศาลยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานฯ มาตรา 31ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 142(5) พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522ใช้บังคับเป็นกฎหมายเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2522 ภายหลังจากที่จำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม2521 แม้ตามฟ้องโจทก์จะบรรยายว่าจำเลยปลดโจทก์ออกจากงานโดยไม่เป็นธรรมซึ่งโจทก์ถือว่าจำเลยกระทำการอันเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ แต่โจทก์ก็หามีสิทธิที่จะนำพระราชบัญญัติดังกล่าวมาใช้ให้มีผลย้อนหลังเป็นมูลฟ้องร้องคดีเพื่อให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานตามความที่บัญญัติไว้ในมาตรา 49 ไม่ ข้อที่โจทก์อุทธรณ์ว่า
หลังจากจำเลยมีคำสั่งปลดโจทก์ออกจากงาน โจทก์ได้ร้องเรียนขอความเป็นธรรมไปยังประธานกรรมการบริษัทในสหรัฐอเมริกาตลอดมา ซึ่งประธานกรรมการได้แจ้งผลการพิจารณาให้โจทก์ทราบครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2522 อันเป็นเวลาหลังจากที่พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ใช้บังคับแล้ว การนับเวลาการเลิกจ้างจึงต้องนับตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2522 โจทก์จึงฟ้องคดีโดยอาศัยมาตรา 49ได้นั้น เห็นว่าตามคำบรรยายฟ้อง โจทก์มิได้กล่าวไว้ ณ ที่ใดว่าการที่โจทก์ร้องเรียนขอความเป็นธรรม โจทก์ได้อาศัยระเบียบข้อบังคับในการทำงานใดให้สิทธิแก่โจทก์ทำการร้องเรียนขอความเป็นธรรมต่อไปได้ยิ่งกว่าการขอความเป็นธรรมตามธรรมดาอันจะทำให้เห็นว่า
คำสั่งปลดโจทก์ออกจากงานของจำเลยยังไม่มีผลในวันที่ 7 ธันวาคม 2521 ข้อดังกล่าวนี้เป็นข้อสำคัญที่โจทก์จำเป็นต้องบรรยายไว้ในคำฟ้อง เพราะเป็นสิทธิการฟ้องร้องคดีของโจทก์ หาใช่รายละเอียดที่จะนำสืบได้ในชั้นพิจารณาไม่ เมื่อโจทก์มิได้กล่าวไว้ก็ไม่มีเหตุใดที่จะให้เห็นว่าโจทก์มีสิทธิจะขอให้ศาลแรงงานกลางยกมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นกฎหมายที่ประกาศใช้ภายหลังคำสั่งปลดออกจากงานของจำเลยมาใช้บังคับจำเลยให้รับโจทก์กลับเข้าทำงานใหม่ได้พิพากษายืน
