คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยและให้ริบรถยนต์ของกลางผู้ร้องยื่นคำร้อง ขอให้สั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องอ้างว่า ตนเป็นเจ้าของมิได้รู้เห็นเป็นใจและเกี่ยวข้องในการที่จำเลยนำรถยนต์ของกลางไปใช้ในการกระทำผิด โจทก์คัดค้านว่า เจ้าของรถยนต์รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิด จึงทำเป็นสัญญาขายมีเงื่อนไขอำพรางไว้ และศาลมีอำนาจริบได้เพราะเป็นทรัพย์ที่ใช้ในการกระทำความผิดโดยไม่คำนึงว่าเป็นของผู้กระทำผิดหรือไม่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินจิฉัยว่า ระหว่างสืบพยานผู้ร้องทนายผู้ร้องส่งเอกสาร ร. ๙ ซึ่งเป็นหนังสือมอบอำนาจให้นายศักรินทร์ยื่นคำร้องขอรับรถคืนต่อศาล โดยผู้ร้องมิได้ระบุอ้างไว้ในบัญชีพยานผู้ร้อง ศาลชั้นต้นจึงสั่งว่าไม่เป็นพยานเอกสารที่ควรรับ ทนายผู้ร้องไม่คัดค้านคำสั่งศาลแต่ได้ยื่นขอระบุเอกสาร ร. ๙ เป็นพยานเพิ่มเติมระหว่างสืบพยานประเด็นของผู้ร้องที่ศาลอาญาในเวลาต่อมา ศาลอาญาสั่งอนุญาต เอกสาร ร. ๙ เป็นพยานที่สืบเสร็จไปแล้ว แม้ผู้ร้องจะระบุเป็นพยานเพิ่มเติมและศาลอาญาอนุญาต เอกสาร ร. ๙ ก็รับฟังเป็นพยานไม่ได้ ข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่านายศักรินทร์เป็นผู้รับมอบอำนาจจากผู้ร้อง มีคำสั่งให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้รับหนังสือมอบอำนาจ ร. ๙ เป็นพยานเอกสารของผู้ร้อง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีใหม่และมีคำสั่งตามรูปคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ผู้ร้องเป็นฝ่ายนำสืบก่อนและได้ยื่นบัญชีพยานไว้แล้ว แต่ตามบัญชีพยานมิได้ระบุอ้างหนังสือมอบอำนาจเอกสาร ร. ๙ ไว้ การที่ผู้ร้องส่งเอกสาร ร. ๙ เป็นพยานต่อศาลในวันสืบพยานผู้ร้องโดยมิได้ระบุพยานนั้น แม้จะเป็นการไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา แต่ต่อมาผู้ร้องก็ได้ยื่นบัญชีพยานเพิ่มเติมอ้างเอกสารดังกล่าวเป็นพยาน ก่อนเสร็จการสืบพยานผู้ร้องซึ่งมีหน้าที่นำสืบก่อน ซึ่งผู้ร้องมีสิทธิที่จะอ้างได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๘๘ วรรคสอง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๕ การที่ทนายผู้ร้องมิได้คัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับเอกสาร เพราะเหตุที่ผู้ร้องมิได้ระบุอ้างเป็นพยานในการยื่นบัญชีพยานครั้งแรก มิได้หมายความว่าผู้ร้องจะยื่นบัญชีเพิ่มเติมให้ถูกต้องไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
