คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกเข้าไปในบ้านอันเป็นเคหสถานของนางสิทธิ์ ชูประสิทธิ์ผู้เสียหาย โดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่มีเหตุอันสมควร อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุข ต่อมาพนักงานสอบสวนได้ตัวจำเลยมาทำการสอบสวน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365(3) ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...การที่จำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายและในทันใดนั้นผู้เสียหายเห็นจำเลยพอดี จำเลยก็วิ่งหนีออกไป จะถือเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้เสียหายโดยปกติสุขยังไม่ได้ จำเลยจึงไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 การกระทำดังกล่าวของจำเลยเป็นเพียงเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่นโดยไม่มีเหตุอันสมควรในเวลากลางคืนตามมาตรา 365(3) ประกอบมาตรา 364 ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามมาตรา 362 ด้วย ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อย่างไรก็ดีตามพฤติการณ์แห่งคดี เมื่อจำเลยเข้าไปในบ้านของผู้เสียหายและผู้เสียหายเห็นจำเลย จำเลยก็กลับออกไปแต่โดยดี ไม่ได้ทำร้ายผู้เสียหายหรือบุตรสาวของผู้เสียหาย ประกอบกับไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน จึงสมควรรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยเพื่อให้โอกาสจำเลยประพฤติตนเป็นพลเมืองดีต่อไป แต่เพื่อให้จำเลยหลาบจำ สมควรลงโทษปรับด้วย และให้คุมความประพฤติจำเลยไว้"
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ปรับบทลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362 โดยให้ยกฟ้องในความผิดฐานนี้ จำเลยคงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365(3) ประกอบมาตรา 364 ให้ปรับจำเลย 8,000 บาทอีกสถานหนึ่ง โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ทั้งนี้ให้คุมความประพฤติจำเลยไว้ โดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 4 ครั้งภายในกำหนด 1 ปีให้จำเลยกระทำกิจกรรมบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์ 20 ชั่วโมง ตามที่พนักงานคุมประพฤติและจำเลยเห็นสมควรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 9
