คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2505 เวลากลางวัน จำเลยได้ตัดฟันทำไม้ตังหน 1 ต้น ซึ่งเป็นไม้หวงห้ามประเภท ก. โดยมิได้รับอนุญาต และจำเลยได้มีไม้นั้นปริมาตร 1.24 ลูกบาศก์เมตรไว้ในครอบครองโดยไม้นี้เป็นไม้ที่ยังมิได้แปรรูป มิได้มีรอยตราฯ และจำเลยพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นไม้ที่ได้มาโดยชอบด้วยกฎหมาย พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 69, 73, 74,74 ทวิ; (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 16,17; (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 12, 17, 18 และริบของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามบทมาตราที่โจทก์ขอ แต่การตัดฟันไม้และการมีไม้ที่ตนตัดฟันไว้ในครอบครอง เป็นกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท แต่โทษตามกฎหมายเท่ากันไม่มีบทหนัก จึงให้ลงโทษฐานตัดฟันไม้ ไม่ควรรับโทษฐานมีไม้ไว้ในครอบครองซ้ำอีกปรับ 500 บาท ลดแล้วคงปรับ 250 บาท ริบของกลาง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า การตัดฟันไม้กับการมีไม้ไว้ในครอบครองมิใช่ความผิดที่อยู่ในกรรมเดียวกัน หากจำเลยตัดฟันทิ้งไป ก็คงผิดเพียงฐานตัดฟันเท่านั้น ส่วนฐานมีไม้ไว้ในครอบครองนั้นเป็นความผิดที่เกิดขึ้นหลังการตัดฟันศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำบรรยายฟ้องแสดงว่าจำเลยได้มีไม้"ที่จำเลยได้ตัดฟันไว้แล้ว" ไว้ในครอบครอง แม้ฟ้องจะมีข้อเท็จจริงและรายละเอียดที่เกี่ยวกับเวลาเพียงวันเดือนปีและเวลากลางวันแต่ก็เป็นไปได้ที่จำเลยได้ตัดฟันไม้ไว้แล้วกรรมหนึ่ง ต่อแต่นั้นก็มีไม้ไว้ในครอบครองอีกกรรมหนึ่ง แม้สืบเนื่องต่อกันไป ก็ยังเป็นการต่างกรรมต่างวาระและอยู่ในระหว่างเวลากลางวันด้วยกันได้ แม้คำฟ้องจะไม่ชัดเจนว่าตัดฟันไม้ที่ยืนต้นอยู่ เมื่อขาดจากต้นแล้วจึงมีไม้นั้นไว้ในครอบครองต่อไปก็ตาม แต่ก็แสดงอยู่ในตัวเองว่า การตัดฟันไม้นั้นได้สำเร็จไปก่อนการมีไม้นั้นไว้ในครอบครอง และการจะมีไม้ไว้ในครอบครองได้ในกรณีเช่นนี้ ก็จะต้องเป็นไม้ที่ถูกตัดฟันขาดจากต้นแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 ที่ได้แก้ไขแล้ว ฐานตัดฟันทำไม้มาตรา 72 ให้ปรับ 250 บาท ฐานมีไม้ไว้ในครอบครองตามมาตรา 69 ให้ปรับ 250 บาท รวม 500 บาทลดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 แล้ว คงปรับ 250 บาท นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลล่าง
