คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจาก
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยพร้อมบริวารออกไปจากตึกแถวของโจทก์กับใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยยื่นคำร้องขอให้พิจารณาใหม่ศาลชั้นต้นยกคำร้อง อ้างว่าคำขอให้พิจารณาใหม่ ได้ยื่นเมื่อพ้นกำหนด 15 วัน นับจากวันที่ได้ส่งคำบังคับจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "...เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2532พนักงานเดินหมายได้ปิดคำบังคับไว้ที่ภูมิลำเนาของจำเลยตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ถือได้ว่าได้ส่งคำบังคับให้แก่จำเลยโดยชอบซึ่งคำบังคับดังกล่าวมีผลใช้ได้เมื่อกำหนดเวลา 15 วัน ได้ล่วงพ้นไปแล้วนับตั้งแต่เวลาที่ได้ปิดไว้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 79 วรรคสอง ดังนั้น คำบังคับที่ส่งให้แก่จำเลยจึงมีผลในวันที่ 2 ธันวาคม 2532 จำเลยอาจยื่นคำขอให้พิจารณาใหม่ได้ภายในกำหนด 15 วัน
นับแต่วันที่การส่งคำบังคับมีผลซึ่งครบกำหนดในวันที่ 16 ธันวาคม 2532 หาใช่รวมระยะเวลาที่ต้องปฏิบัติตามคำบังคับอีก 30 วันเข้าด้วยไม่ เมื่อจำเลยมายื่นคำขอให้พิจารณาใหม่ วันที่ 25 ธันวาคม 2532 จึงล่วงเลยระยะเวลา 15 วันตามที่กฎหมายกำหนด จำเลยจึงไม่มีสิทธิขอให้พิจารณาใหม่ที่ศาลล่างทั้งสองยกคำร้องของจำเลยนั้นชอบแล้ว ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
