คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยทะเลาะกัน จำเลยขนเครื่องเรือนออกจากบ้านพาบุตรไปพักที่บ้านเดิมของจำเลย โจทก์ติดตามไปขอคืนดีและขอรับบุตรคืนจำเลยปฏิเสธถือว่าเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยา เพราะจำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ไปเกินกว่า 1 ปี แล้วขอหย่าขาดจากจำเลยจำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยอุปการะส่งเสียเลี้ยงดูจำเลยและบุตรเหยียดหยามด่าว่า ทุบตีจำเลยเนือง ๆ และไล่จำเลยกับบุตรออกจากบ้าน จำเลยและบุตรจึงต้องไปอาศัยอยู่กับบิดามารดาของจำเลย และพยายามกลับไปอยู่กับโจทก์ แต่โจทก์ไม่ให้อยู่จำเลยออกจากบ้านไปอยู่กับบิดามารดายังไม่ถึง 1 ปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า ตามพฤติการณ์ที่โจทก์นำสืบฟังไม่ได้ว่าจำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์
พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพฤติการณ์ฟังได้ว่า เป็นเรื่องจำเลยคลอดบุตรแล้วโจทก์ไม่อยู่ช่วยเหลือดูแลบุตร จำเลยจึงต้องพาบุตรไปอาศัยอยู่กับมารดาของจำเลยชั่วคราวแต่โจทก์กลับไม่ยอมให้จำเลยอยู่ด้วยโดยไปแจ้งย้ายทะเบียนบ้านให้จำเลยและบุตรออกไปจากบ้านโจทก์ เมื่อจำเลยมาพบพูดจากับโจทก์ในฐานะที่โจทก์เป็นสามี โจทก์ก็ไม่ยอมพูดด้วย จำเลยจึงต้องอาศัยอยู่กับมารดาของจำเลยต่อมา จึงไม่ใช่เรื่องจำเลยจงใจละทิ้งร้างโจทก์ อันจะเป็นเหตุให้โจทก์ฟ้องหย่าได้พิพากษายืน
