คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทดแทนให้โจทก์ 113,600 บาท
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางไม่ให้จำเลยสืบพยาน เป็นการขัดต่อพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 38 นั้นเห็นว่า มาตราดังกล่าวบัญญัติให้ศาลแรงงานไกล่เกลี่ยให้คู่ความตกลงกันเสียก่อนดำเนินการพิจารณาต่อไปเท่านั้น หาได้ห้ามศาลแรงงานมิให้งดสืบพยานโจทก์จำเลยในระหว่างพิจารณาใหม่ การที่ศาลแรงงานกลางงดสืบพยานจำเลยจึงไม่ขัดต่อมาตราดังกล่าวที่จำเลยอุทธรณ์ว่า การที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า คำสั่งของพนักงานเงินทดแทนเป็นที่สุด เพราะจำเลยไม่อุทธรณ์คำสั่งภายใน 30 วันจำเลยไม่มีสิทธิต่อสู้คดีว่าคำสั่งไม่ชอบ เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้องนอกประเด็นขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 นั้น เห็นว่า ข้อที่ศาลแรงงานกลางยกขึ้นวินิจฉัย เป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลแรงงานกลางมีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142(5)
ที่จำเลยอุทธรณ์ว่า แม้จำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งพนักงานเงินทดแทนภายใน 30 วัน ก็ไม่เป็นเหตุให้คำสั่งนั้นเป็นที่สุด และจำเลยมีสิทธิต่อสู้คดีได้ว่าคำสั่งพนักงานเงินทดแทนไม่ชอบ เห็นว่าเมื่อพนักงานเงินทดแทนมีคำสั่งให้จำเลยจ่ายเงินทดแทนแล้ว ถ้าจำเลยไม่พอใจคำสั่งนั้น จะต้องปฏิบัติตามขั้นตอนและวิธีการที่กำหนดไว้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 60 กล่าวคือต้องอุทธรณ์คำสั่งนั้นต่ออธิบดีกรมแรงงานภายใน 30 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งเมื่ออธิบดีพิจารณาอุทธรณ์และมีคำสั่งแล้ว ถ้านายจ้างยังไม่เห็นชอบด้วยให้นำคดีไปสู่ศาลได้ ถ้าไม่นำคดีไปสู่ศาลภายใน 30 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งคำสั่งของอธิบดีเป็นที่สุด เมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์คำสั่งต่ออธิบดีตามขั้นตอนและวิธีการดังกล่าว จำเลยก็ดำเนินการในศาลแรงงานไม่ได้ ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 8 ดังนั้นจำเลยไม่มีสิทธิต่อสู้คดีในศาลว่าคำสั่งของพนักงานเงินทดแทนไม่ชอบ"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
