คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คชำระหนี้ให้โจทก์ เมื่อเช็คถึงกำหนดโจทก์ได้นำเข้าบัญชีเฝินฝากของโจทก์ แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ทั้งนี้ โดยจำเลยออกเช็คด้วยเจตนาจะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค โดยรู้อยู่แล้วว่าขณะออกมีเงินอยู่ในบัญชีไม่พอจ่ายตามเช็ค ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วประทับฟ้องจำเลยแถลงรับว่า จำเลยออกเช็คให้โจทก์ โจทก์รับเงินไม่ได้เพราะเงินในบัญชีของจำเลยไม่พอจ่าย แต่โจทก์นำเช็คไปรับเงินจากธนาคารสองครั้ง ครั้งแรกเมื่อเดือนธันวาคม 2517 ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโดยให้โจทก์ติดต่อผู้สั่งจ่ายต่อมาจำเลยได้โทรศัพท์ให้โจทก์นำเช็คเข้าบัญชีอีกครั้ง โจทก์นำเช็คเข้าบัญชีของโจทก์เป็นครั้งที่สองเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2518 ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินด้วยเหตุผลเช่นเดียวกับครั้งแรก
โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ 11 เมษายน 2518 เป็นเวลาเกินกว่า 3 เดือน นับแต่วันธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินครั้งแรกโจทก์จำเลยไม่สืบพยานศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า คดีขาดอายุความ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยให้โจทก์นำเช็คพิพาทไปเข้าบัญชีอีกครั้งหลังจากธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินครั้งแรก ทำให้อายุความสะดุดหยุดลง และเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินครั้งที่สองข้อนี้เห็นว่าอายุความในคดีอาญานั้นเมื่อเริ่มนับแล้วอายุความก็เดินเรื่อยไป เว้นแต่กรณีที่ได้ฟ้องและได้ตัวผู้กระทำผิดมายังศาลแล้ว ผู้กระทำผิดหลบหนีหรือวิกลจริตและศาลสั่งงดการพิจารณาไว้ จึงจะเริ่มนับอายุความใหม่แต่วันหลบหนีหรือวันที่ศาลสั่งงดการพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 วรรคสอง ข้อเท็จจริงคดีนี้ไม่ต้องด้วยมาตรา 95 วรรคสอง จึงเริ่มนับอายุความใหม่ไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า การที่จำเลยแจ้งให้โจทก์นำเช็คพิพาทเข้าบัญชีอีกครั้งหนึ่ง เป็นการกระทำความผิดขึ้นใหม่ จึงต้องรับอายุความใหม่ ข้อนี้เห็นว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวมิใช่เป็นการออกเช็ค จะปรับว่าจำเลยกระทำผิดครั้งใหม่ไม่ได้พิพากษายืน
