คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามสัญญากู้จากจำเลยโดยกล่าวว่าจำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป จำเลยที่ ๑ เป็นภรรยาน้อยจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยกู้แลทั้งยินยอมรับจะใช้หนี้ให้โจทก์ ศาลเดิมฟังว่าจำเลยที่ ๑ ได้กู้เงินโจทก์ไปจริง จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ใช้เงินโจทก์ ส่วนจำเลยที่ ๒ ฟังว่าไม่ได้อนุญาตหรือยินยอมรับใช้หนี้ให้จำเลยที่ ๑ ให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ไม่มีหลักฐานที่จะแสดงให้เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้ จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์ ได้ความแต่เพียงว่าจำเลยที่ ๑ เคยซื้อเชื่อสิ่งของในร้านโจทก์ไปใช้ในคุ้มบางคราวแล้วจำเลยที่ ๒ ก็ได้ชำระหนี้แทน เพียงเท่านี้จะฟังว่าจำเลยที่ ๒ ได้อนุญาตให้จำเลยที่ ๑ กู้เงินโจทก์หาได้ไม่ เพราะเหตุว่าการรับใช้หนี้ค่าซื้อสิ่งของอันมีราคาเล็กๆ น้อย ๆ ต่างกัน มากกับยินยอมอนุญาตให้ ภรรยาน้อยไปเที่ยวกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนมาก ๆ แลข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าจำเลยที่ ๒ ยอมชำระหนี้และขอผัดผ่อนต่อโจทก์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
