คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสองสำนวนนี้ศาลแรงงานกลางพิจารณาและพิพากษารวมกันโดยให้เรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 และโจทก์ที่ 2โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างค้างจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมพร้อมเงินเพิ่มและดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ทั้งสองและออกหนังสือรับรองการทำงานให้แก่โจทก์ที่ 1จำเลยทั้งสองสำนวนให้การและฟ้องแย้งเรียกเงินคืน ขอให้ยกฟ้องและให้โจทก์ทั้งสองชดใช้เงินคืนพร้อมทั้งดอกเบี้ยตามกฎหมายนับตั้งแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าชำระเสร็จโจทก์ทั้งสองสำนวนให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้องแย้งจำเลยศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้าง 37,333 บาท แก่โจทก์ที่ 1พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี
นับตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ และออกใบสำคัญแสดงการทำงานของโจทก์ที่ 1 ให้โจทก์ที่ 2 ชำระเงิน 23,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับตั้งแต่วันฟ้องแย้งจนกว่าจะชำระเสร็จแก่จำเลยคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกโจทก์ทั้งสองสำนวนยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์อ้างว่า คำพิพากษาศาลแรงงานกลางยังพิมพ์ไม่เสร็จ โจทก์ทั้งสองไม่สามารถคัดค้านคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเพื่อทำอุทธรณ์ ถือได้ว่าเป็นเหตุการณ์พิเศษและเหตุนี้ดำเนินมาจนพ้นระยะเวลายื่นอุทธรณ์กรณีเป็นเหตุขัดขวางให้โจทก์ทั้งสองไม่ได้รับความเป็นธรรมตามกฎหมาย โจทก์ทั้งสองจึงขอยื่นอุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนดให้ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า กรณีไม่ใช่เหตุสุดวิสัยอันไม่อาจก้าวล่วงได้จึงไม่อนุญาต ให้ยกคำร้องโจทก์ทั้งสองสำนวนอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า
แม้คำร้องของโจทก์ทั้งสองจะระบุว่ามิได้ประสงค์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ แต่ประสงค์ขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่ศาลจะกำหนดให้ก็ตาม แต่ผลของการขอก็คือขออนุญาตอุทธรณ์เมื่อพ้นระยะเวลาตามที่กฎหมายกำหนดไว้นั่นเอง ถือว่าคำร้องของโจทก์ทั้งสองเป็นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์โจทก์ทั้งสองว่าคดีมีเหตุขยายระยะเวลาอุทธรณ์ให้แก่โจทก์ทั้งสองหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติเรื่องการขยายระยะเวลาไว้เป็นการเฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาอนุโลมใช้ตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน
พ.ศ. 2522 ได้ มาตรา 26 แห่งบทกฎหมายดังกล่าวบัญญัติว่า ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม หาได้กำหนดหลักเกณฑ์ว่าจะต้องมีเหตุสุดวิสัยอันไม่อาจก้าวล่วงได้หรือต้องมีพฤติการณ์พิเศษเช่นที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 ไม่ ดังนั้น ถ้าโจทก์ทั้งสองไม่อาจคัดคำพิพากษาศาลแรงงานกลางเพื่อใช้ประกอบในการเขียนอุทธรณ์เนื่องจากยังพิมพ์ไม่เสร็จ ย่อมเป็นความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมก็สมควรขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้โจทก์ทั้งสองได้ แต่คำพิพากษาศาลแรงงานกลางยังพิมพ์ไม่เสร็จตามที่โจทก์ทั้งสองอ้างเป็นข้อเท็จจริงซึ่งศาลแรงงานกลางจะต้องไต่สวนแล้วมีคำสั่งต่อไป ที่ศาลแรงงานกลางยกคำร้องของโจทก์ทั้งสองโดยไม่ไต่สวนว่ามีความจำเป็นต้องขยายระยะเวลาอุทธรณ์และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมหรือไม่นั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกาพิพากษายกคำสั่งศาลแรงงานกลางที่สั่งยกคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์ภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนดให้ของโจทก์ทั้งสองสำนวนให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนคำร้องดังกล่าวแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี
