คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์รับซ่อมรถยนต์คันหนึ่งต่อจากอู่นายจั๊วโดยตกลงกันให้โจทก์ออกเงินซื้อเครื่องอะไหล่ให้ก่อน และตกลงค่าแรงซ่อม 3,000 บาท ต่อมาจำเลยมอบอำนาจให้นายสมาน พรหมมานนท์ นำหลักฐานการเป็นเจ้าของรถไปรับรถคืน โดยนายสมานได้ทำบันทึกรับรถยนต์ในสภาพที่ยังซ่อมไม่เสร็จ คิดเป็นค่าแรง 2,200 บาท ค่าเครื่องอะไหล่ที่โจทก์ออกทดรองไป 3,500 บาท รวมเป็นเงิน 5,700 บาทและรับรองว่าจะจัดการชำระเงินดังกล่าวให้โจทก์ นับแต่นายสมานรับรถไปแล้ว จำเลยเพิกเฉยไม่ชำระเงินให้โจทก์ จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้เงินจำนวน 5,700 บาทแก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยตกลงให้นายจิ๊ว (ตามฟ้องเป็นนายจั๊ว) หรือโจทก์เป็นผู้ออกเงินทดรองซื้ออะไหล่ และตกลงค่าแรงซ่อมรถ
จำเลยไม่มีนิติสัมพันธ์กับนายจิ๊ว หรือโจทก์ จำเลยไม่มีหน้าที่ต้องซ่อมรถคันนี้ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง รถดังกล่าวจำเลยให้เรืออากาศโทสุพจน์ กาญจนกุล เช่าซื้อไป เรืออากาศโทสุพจน์ไปเกิดอุบัติเหตุรถเสียหายแล้วเอาไปซ่อมไว้ จำเลยจึงติดตามเอาคืนในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์ โดยมอบอำนาจให้นายสมานรับรถจากโจทก์ ไม่ได้มอบอำนาจให้นายสมานไปยอมรับจัดการเรื่องหนี้ที่ค้างนายสมานกระทำนอกเหนือมอบอำนาจ และจำเลยไม่เคยให้สัตยาบัน จึงไม่ผูกพันจำเลย ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นฟังว่า นายสมานกระทำไปภายในขอบอำนาจของตัวแทน ทั้งจำเลยให้สัตยาบันแล้ว จึงผูกพันจำเลย พิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
จำเลยได้ทราบมาก่อนแล้วว่ารถยนต์ของจำเลยได้ถูกนำมาซ่อมไว้ที่อู่รถของโจทก์ การที่จำเลยมีหนังสือมอบอำนาจให้นายสมานนำหลักฐานการเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รถยนต์ซึ่งนำมาซ่อมไว้ที่อู่รถของโจทก์กลับคืนไปยังบริษัทจำเลย ย่อมแสดงโดยแจ้งชัดว่าจำเลยได้รู้เห็นและยอมรับเอาผลการซ่อมรถของโจทก์แล้ว โจทก์จำเลยจึงมีนิติสัมพันธ์ต่อกัน และในการรับรถคืนไปนี้นายสมานได้พูดตกลงให้โจทก์ไปรับค่าซ่อมและค่าอะไหล่จากบริษัทจำเลย นายสมานจึงได้บันทึกจำนวนเงินค่าแรงซ่อมและค่าเครื่องอะไหล่ให้โจทก์ไว้เป็นหลักฐาน ทั้งขณะนั้นจำเลยถือว่าได้เลิกสัญญากับผู้เช่าซื้อแล้ว เพราะผู้เช่าซื้อผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซึ่งนายสมานก็น่าจะทราบดีการกระทำของนายสมานที่บันทึกข้อความลงในหนังสือมอบอำนาจจึงเป็นไปภายในขอบเขตวัตถุประสงค์ของการมอบอำนาจ
ทั้งน่าเชื่อว่านายสมานได้รายงานเรื่องการบันทึกหนี้สินค่าซ่อมและค่าอะไหล่รถให้จำเลยทราบแล้ว เมื่อบริษัทจำเลยทราบเรื่องแล้วไม่เคยได้ทักท้วงหนี้รายนี้ กลับนิ่งเฉยเสียและรับเอาผลการซ่อมรถ จึงเป็นการให้สัตยาบันโดยปริยายที่นายสมานได้กระทำไปอีกชั้นหนึ่ง จำเลยจึงต้องชำระหนี้แก่โจทก์ ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าซื้อรถรายนี้ผู้เช่าซื้อมีหน้าที่ต้องซ่อมรถเองนั้น เป็นข้อผูกพันระหว่างจำเลยกับผู้เช่าซื้อ ไม่เกี่ยวกับความรับผิดของจำเลยพิพากษายืน
