คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 32, 43(4), 70, 148,157, 162 และขอให้เพิกถอนใบอนุญาตขับขี่ของจำเลยด้วยจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522มาตรา 32, 43(4), 70, 148, 157 และมาตรา 162 อันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท จึงให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 291 ประกอบด้วยมาตรา 90 อันมีโทษหนักที่สุดเป็นให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี และให้เพิกถอนใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ของจำเลยเสียด้วยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยลดความเร็วของรถลงเหลือประมาณ 25-30 กิโลเมตร
ต่อชั่วโมงเพราะเห็นว่าเป็นทางร่วมทางแยกและเห็นผู้ตายยืนอยู่บนถนนด้วย จึงต้องใช้ความระมัดระวังในการขับขี่ เหตุที่รถของจำเลยเฉี่ยวผู้ตาย เป็นเพราะขณะนั้นจำเลยมองไม่เห็นผู้ตาย เนื่องจากมีรถตู้ขับคู่มากับรถของจำเลยทางช่องทางที่ 3 ทางขวามือบังผู้ตายไว้เมื่อผู้ตายหลบรถตู้คันดังกล่าวมาทางรถของจำเลยในระยะกระชั้นชิดจำเลยจึงห้ามล้อกะทันหันแต่รถไม่หยุดในทันทีและเฉี่ยวผู้ตายทางขวาของรถ เป็นเหตุให้ผู้ตายล้มลง พฤติการณ์ดังกล่าวถือได้ว่าเป็นเหตุสุดวิสัย ไม่ใช่เป็นเพราะความประมาทของจำเลยตามฟ้อง เพราะร้อยตำรวจเอกวินัย สุขรัศมี เบิกความยืนยันอยู่ว่า รถยนต์ที่แล่นมาด้วยความเร็ว 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าห้ามล้อให้รถหยุดกะทันหัน รถจะไม่หยุดทันทีต้องเคลื่อนไปอีกประมาณ 5 เมตร จำเลยจึงไม่มีความผิดตามฟ้องพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
