คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒ มกราคม ๒๕๑๑ จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์เป็นจำนวนเงิน ๕๐,๐๐๐ บาท มีกำหนดระยะเวลา ๖ เดือน ให้ดอกเบี้ยร้อยละ ๑๒ ต่อปี ชำระเป็นรายเดือนเดือนใดไม่ชำระยอมให้นำดอกเบี้ยที่ค้างชำระทบเข้าเป็นต้นเงินที่จะต้องเสียดอกเบี้ยต่อไปอันเป็นประเพณีของธนาคาร จำเลยได้เบิกเงินจากโจทก์ไปหลายครั้ง เมื่อครบกำหนดสัญญาจำเลยเพิกเฉยไม่ชำระยอดเงินที่จำเลยเบิกเกินบัญชีรวมทั้งต้นเงินและดอกเบี้ยเป็นเงิน๑๒๐,๘๕๐ บาท ๘๔ สตางค์ โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยเพิกเฉยขอให้บังคับจำเลยชำระเงินพร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์จำเลยไม่เคยเป็นหนี้โจทก์ตามฟ้อง เอกสารท้ายฟ้องไม่ถูกต้อง ถ้าจำเลยต้องรับผิดก็ไม่เกิน ๕๐,๐๐๐ บาท โจทก์ไม่มีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นจำเลยไม่เคยได้รับการทวงถามจากโจทก์ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ทำสัญญากู้เบิกเงินเกินบัญชีกับโจทก์และได้เบิกเงินไปจากโจทก์ตามฟ้องจริง จำเลยได้รับหนังสือทวงถามให้ชำระหนี้แล้ว ส่วนการคิดดอกเบี้ยทบต้นเป็นยอดเบิกเงินเกินบัญชีให้คิดได้ถึงวันที่โจทก์งบบัญชีแล้วทวงถามจำเลย พิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๑๒๐,๘๕๐.๘๔ บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยได้ทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีไว้กับโจทก์ที่จำเลยฎีกาว่า สัญญาเบิกเงินเกินบัญชีมีกำหนดระยะเวลา เมื่อสิ้นระยะเวลาสัญญาต้องระงับ โจทก์จะเรียกดอกเบี้ยทบต้นอีกไม่ได้ นั้น เห็นว่าตามสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีดังกล่าว มิได้มีข้อใดในสัญญาระบุว่าเมื่อสิ้นกำหนดระยะเวลาแล้ว สัญญาเป็นอันเลิกกันทันที การที่จำเลยทำสัญญาเบิกเงินเกินบัญชีกับธนาคารโจทก์มีการนำเงินเข้าฝากในบัญชีและเบิกเงินเกินบัญชีโดยใช้เช็คสั่งจ่ายหลายครั้งเข้าลักษณะสัญญาบัญชีเดินสะพัด เมื่อมิได้มีฝ่ายใดบอกเลิกสัญญา โจทก์ย่อมมีสิทธิคิดดอกเบี้ยทบต้นได้ตามสัญญาตลอดมาจนกว่าจะมีการเลิกสัญญาและหักทอนบัญชีกันแล้ว ส่วนที่จำเลยฎีกาว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม นั้นจำเลยมิได้ยกเรื่องฟ้องเคลือบคลุมเป็นประเด็นต่อสู้มาตั้งแต่ศาลชั้นต้นจะยกขึ้นมาในชั้นฎีกาไม่ได้ ไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
