คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมายมีอำนาจหน้าที่ในการตรวจตรารักษาที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน จำเลยบุกรุกครอบครองและปลูกบ้านอยู่อาศัยในที่ดินสาธารณสมบัติของแผ่นดินซึ่งเป็นสนามเพลาะที่ประชาชนใช้หลบภัยยามสงครามและขอออกโฉนดสำหรับที่ดินดังกล่าว กำนันตำบลวังแขมทำหน้าที่แทนนายอำเภอคลองขลุงได้คัดค้านต่อเจ้าพนักงานที่ดิน เมื่อเจ้าพนักงานที่ดินสอบสวนเปรียบเทียบแล้วแต่ตกลงกันไม่ได้ จึงสั่งการให้ออกโฉนดที่ดินพิพาทให้จำเลย โจทก์จึงยื่นฟ้องจำเลยเป็นคดีภายใน 60 วัน นับแต่วันทราบคำสั่ง ขอให้พิพากษาว่าที่พิพาทเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินที่พลเมืองใช้ร่วมกัน ให้จำเลยและบริวารออกไปรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกจากที่พิพาท ห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องกับที่พิพาทต่อไป
จำเลยให้การว่า ที่พิพาทมิใช่ที่ดินซึ่งเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน แต่เป็นที่ดินที่จำเลยได้สิทธิครอบครองโดยสุจริต
โจทก์ฟ้องคดีนี้เกินกำหนด 60 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดิน โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินพิพาทเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกันให้จำเลยและบริวารออกจากที่ดินพิพาทพร้อมรื้อสิ่งปลูกสร้างออกไปด้วย ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกับที่ดินพิพาท
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 6 พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของจำเลยเฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย จึงมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยที่ศาลชั้นต้นรับมาว่า เมื่อศาลชั้นต้นกำหนดประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์ฟ้องคดีภายใน 60 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินหรือไม่ แต่ศาลชั้นต้นกลับวินิจฉัยว่าแม้โจทก์จะนำคดีมาฟ้องเกินกว่า 60 วัน โจทก์ ก็ยังคงมีอำนาจฟ้องนั้น เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นหรือไม่ เห็นว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นที่กำหนดประเด็นข้อพิพาทว่าโจทก์ฟ้องคดีภายใน 60 วัน นับแต่วันทราบคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินหรือไม่เป็นการกำหนดประเด็นในเรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์ตามข้อต่อสู้ของจำเลยที่ให้การปฏิเสธคำฟ้องของโจทก์ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
เนื่องจากโจทก์นำคดีนี้มาฟ้องเกินกว่า 60 วันนับแต่วันทราบคำสั่งของเจ้าพนักงานที่ดินแล้ว ซึ่งในการทำคำพิพากษาหากศาลชั้นต้นเห็นว่าถึงแม้โจทก์จะฟ้องคดีนี้เกินกว่ากำหนดเวลา 60 วัน โจทก์ก็มีอำนาจฟ้องโดยไม่มีผลทำให้การฟ้องคดีของโจทก์เสียไป ก็เป็นเรื่องที่ศาลชั้นต้นมีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยซึ่งข้อกฎหมายดังกล่าวเพื่อปรับแก่ข้อเท็จจริงนั้นได้ คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นดังกล่าว จึงตรงตามประเด็นข้อพิพาทที่กำหนดไว้แล้ว หาได้เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็นดังที่จำเลยฎีกาไม่ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 เห็นว่า ศาลชั้นต้นวินิจฉัยตามประเด็นนั้นชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
