คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน๙,๕๗๗.๕๘ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปี ในต้นเงินจำนวน ๘,๒๔๐ บาทนับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยทั้งสามให้การต่อสู้คดี ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชำระเงินจำนวน๕,๐๐๐ บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๗.๕ ต่อปี นับแต่วันที่ ๒๗ มิถุนายน ๒๕๔๐จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยทั้งสามยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาพร้อมคำฟ้องอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์และอนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะมิได้ถือเอาข้อตกลงในสัญญาเรื่องการชำระหนี้เป็นข้อสำคัญในการเลิกสัญญาก็ตาม แต่ภายหลังจากที่จำเลยที่ ๑ ผิดนัดไม่ชำระหนี้ค่าเช่าซื้อตั้งแต่งวดที่ ๕ เป็นต้นมา โจทก์ไปยึดรถจักรยานยนต์คันที่เช่าซื้อคืนมา จำเลยที่ ๑ ก็มิได้ใช้สิทธิเรียกร้องเพื่อให้โจทก์ส่งมอบรถจักรยานยนต์คืนและใช้สิทธิตามสัญญาเช่าซื้อต่อไป แต่กลับเพิกเฉยจนกระทั่งโจทก์ขายรถจักรยานยนต์คันที่เช่าซื้อให้บุคคลภายนอกไป แสดงว่าโจทก์และจำเลยที่ ๑ต่างสมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยาย ดังนั้นสัญญาเช่าซื้อจึงเป็นอันเลิกกัน จำเลยทั้งสามอุทธรณ์สรุปได้ความว่า พฤติการณ์ตามทางนำสืบของโจทก์และจำเลยทั้งสามประกอบเอกสารต่างๆ
ทั้งที่โจทก์และจำเลยทั้งสามอ้างตามที่กล่าวไว้ในอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามแล้ว แสดงว่าโจทก์และจำเลยที่ ๑ ยังคงปฏิบัติต่อกันเสมือนหนึ่งว่าสัญญาเช่าซื้อเอกสารหมาย จ.๓ ยังใช้บังคับอยู่และไม่อาจถือได้ว่าจำเลยที่ ๑ สมัครใจเลิกสัญญากันโดยปริยาย สัญญาเช่าซื้อระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๑ จึงยังไม่เลิกกัน เห็นว่า อุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามดังกล่าวเป็นการอุทธรณ์ว่าศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงไม่ถูกต้องไม่ฟังข้อเท็จจริงตามที่ควรจะฟัง จึงเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง จำเลยทั้งสามจึงไม่มีสิทธิยื่นคำร้องขออนุญาตอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๒๓ ทวิ ที่ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาโดยตรงจึงไม่ถูกต้อง
ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสาม นอกจากนี้ที่ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาตให้จำเลยทั้งสามอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาโดยตรงโดยมิได้ส่งสำเนาคำร้องขออนุญาตอุทธรณ์ดังกล่าวแก่โจทก์เพื่อให้โจทก์มีโอกาสคัดค้านก่อนก็เป็นการดำเนินกระบวนพิจารณาที่ไม่ถูกต้อง ตามมาตรา ๒๒๓ ทวิ วรรคหนึ่ง ด้วย และเนื่องด้วยคดีนี้มีจำนวนทุนทรัพย์ที่พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกินห้าหมื่นบาท ต้องห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตามมาตรา ๒๒๔วรรคหนึ่ง การที่ศาลฎีกาจะส่งสำนวนคืนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค ๕ วินิจฉัยตามมาตรา๒๒๓ ทวิ วรรคท้าย จึงหาเป็นประโยชน์ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามและที่อนุญาตให้จำเลยทั้งสามยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกา และให้ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสามใหม่.
