คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ทั้งสองฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างและค่านายหน้า (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ทั้งสองและคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายเงินค่าจ้างที่ค้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 9,000 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,000 บาท จ่ายค่านายหน้าจากการขาย (ค่าคอมมิชชั่น) แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 6,374.07 บาท โจทก์ที่ 2 จำนวน 10,000 บาท และคืนเงินประกันแก่โจทก์ที่ 2 จำนวน 13,500 บาท ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่า อ่านคำพิพากษาวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2547 ครบกำหนดยื่นอุทธรณ์วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 จำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์จึงไม่อาจขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ให้ได้ ให้ยกคำร้อง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของจำเลยว่า คำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ชอบหรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติว่า "ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนด ศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม" บทบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดให้คู่ความต้องยื่นคำร้องต่อศาลแรงงานก่อนสิ้นสุดระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ แม้ระยะเวลายื่นอุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแรงงานกลางในคดีนี้จะสิ้นสุดไปแล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ต่อศาลแรงงานกลางได้ ส่วนศาลแรงงานกลางจะมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์หรือไม่เพียงใด
ก็ต้องพิจารณาถึงความจำเป็นหรือเหตุอันจำเป็นของจำเลยว่ามีจริงหรือไม่เพียงใด และเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม การที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งว่าจำเลยยื่นคำขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์เมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาอุทธรณ์ แล้วยกคำร้องโดยมิได้พิจารณาถึงเหตุผลความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมตามคำร้องของจำเลยจึงไม่ถูกต้อง อุทธรณ์ของจำเลยฟังขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งของศาลแรงงานกลางที่ให้ยกคำร้องขอขยายระยะเวลายื่นอุทธรณ์ของจำเลยฉบับลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2547 ให้ศาลแรงงานกลางไต่สวนเหตุแห่งความจำเป็นตามคำร้องของจำเลย แล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี
