คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยเป็น 2 สำนวน ๆ แรกฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดิน 2 แปลง จำเลยไปแจ้งความเท็จต่ออำเภอว่าเป็นของ จ.และจำเลยเป็นบุตร จ.ขอรับมรดก ขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์ อีกสำนวนหนึ่งฟ้องว่า ที่ดินอีก 1 แปลงเป็นของ จ. ซึ่งเอาโจทก์มาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม จ.ตาย โจทก์เป็นเจ้าหนี้กองมรดกโดยได้เสียค่าเลี้ยงดูจ. ระหว่างป่วย และค่าปลงศพ จ. จึงมีสิทธิยึดหน่วงที่แปลงนี้ จำเลยไปขอรับมรดกขอให้ศาลแสดงว่า โจทก์มีสิทธิยึดหน่วงและห้ามจำเลยเกี่ยวข้อง
จำเลยให้การต่อสู้หลายประการศาลชั้นต้นฟังว่า ที่ดิน 2 แปลงแรกเป็นของโจทก์ ส่วนแปลงที่ 3 ไม่ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้ครองอยู่ พิพากษาว่า ที่ 2 แปลงแรกเป็นของโจทก์ แปลงที่ 3 ให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ทั้ง 2 แปลงเป็นที่ไม่มีหนังสือนางป้อยกให้โจทก์แต่อายุ 8 ขวบที่แปลงแรกเป็นของโจทก์ส่วนแปลงที่ 2 ไม่ได้ความว่า จ.ปกครองแทนโจทก์หรือเพื่อโจทก์ จึงไม่เป็นสิทธิแก่โจทก์ ส่วนแปลงที่ 3 นั้น ที่โจทก์ฟ้องไม่ใช่หนี้เกี่ยวด้วยที่ดินนั้น โจทก์ไม่มีสิทธิยึดหน่วงพิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องแปลงที่ 2 ด้วยโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่แปลงที่ 2 จ.ได้ครอบครองแทนโจทก์หรือเพื่อโจทก์ พ้องกับศาลชั้นต้น ส่วนแปลงที่ 3 เห็นว่าไม่จำเป็นจะต้องวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิยึดหน่วงหรือไม่
แม้โจทก์จะมีสิทธิยึดหน่วงจริง แต่การที่จำเลยไปประกาศขอรับมรดกนั้นหาเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ไม่ แม้จำเลยได้รับมรดกที่แปลงนี้ ก็คงต้องเอามาชำระหนี้ให้แก่โจทก์ ในคำฟ้องของโจทก์ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้โต้แย้งสิทธิของโจทก์เลย โจทก์จึงยังไม่มีมูลมาฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55พิพากษาแก้ ให้บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
