คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ก่อน อ. ผู้ตายถึงแก่กรรม ได้เป็นหนี้ผู้ร้องเป็นเงิน32,000 บาท และตกลงว่าถ้าไม่ชำระหนี้จะยกทรัพย์ทั้งหมดให้ผู้ร้องเป็นการตีใช้หนี้ แต่ยังไม่ทันได้ปฏิบัติตามข้อตกลงก็มาถึงแก่กรรมเสียก่อนโดยมิได้ทำพินัยกรรมไว้ ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของ อ.จึงขอให้ศาลมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกศาลชั้นต้นประกาศนัดไต่สวนแล้ว ไม่มีผู้ใดเข้ามาเกี่ยวข้องในคดีวินิจฉัยว่าผู้ร้องไม่ใช่ผู้มีส่วนได้เสียตามนัยแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1713 ให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่ผู้ตายทำสัญญากับผู้ร้องว่าถ้าชำระหนี้ไม่ได้จะโอนที่ดินทั้งหมดให้แก่ผู้ร้องเป็นการชำระหนี้แทนนั้น เป็นการตกลงกันให้เอาทรัพย์สินชำระหนี้แทนเงินที่กู้ยืมโดยมิได้คำนึงถึงราคาทรัพย์สินในเวลาและสถานที่ส่งมอบ
ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 656 วรรคสอง ตกเป็นโมฆะตามวรรคสามผู้ร้องจึงไม่มีสิทธิขอให้บังคับชำระหนี้แก่ผู้ร้องโดยเจาะจง คงมีแต่สิทธิขอให้บังคับชำระหนี้อันเป็นสิทธิของเจ้าหนี้โดยทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1713 ผู้มีสิทธิร้องขอต่อศาลขอให้ตั้งผู้จัดการมรดกนั้น ถ้าหากมิใช่ทายาทหรือพนักงานอัยการก็จะต้องเป็นผู้มีส่วนได้เสีย ซึ่งหมายความว่าบุคคลผู้นั้นเป็นผู้มีส่วนได้เสียในทางมรดกหรือในทางพินัยกรรมหรือเกี่ยวกับทรัพย์สินในกองมรดกผู้ร้องในฐานะที่เป็นเจ้าหนี้มิใช่เป็นผู้ที่จะได้ประโยชน์ถ้าหากกองมรดกมีผู้จัดการมรดกหรือเสียประโยชน์ถ้าหากกองมรดกไม่มีผู้จัดการมรดกคดีนี้ผู้ตายยังมีทายาทอยู่ ถึงแม้ไม่มีผู้จัดการมรดก ผู้ร้องก็สามารถฟ้องร้องบังคับชำระหนี้ได้ ผู้ร้องจึงหาใช่ผู้มีส่วนได้เสียซึ่งมีสิทธิร้องขอต่อศาลขอให้ตั้งผู้จัดการมรดกของผู้ตายพิพากษายืน
