คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าแบบหนึ่ง ได้รับจดทะเบียนแล้วใช้กับสินค้าประเภทยารักษาโรคมนุษย์ เป็นที่แพร่หลายในประเทศไทย สินค้าของโจทก์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าเพิ่มขึ้นอีก คือคำขอเลขที่ ๙๖๒๑๐ เป็นรูปลิงยืนถือลูกท้อใช้กับสินค้าควบคู่กันไป ระหว่างโจทก์จำหน่ายสินค้าซึ่งมีเครื่องหมายการค้าดังกล่าวจำเลยใช้สิทธิโดยไม่สุจริตเพื่อให้ประชาชนหลงผิด โดยจำเลยจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าคำขอเลขที่ ๙๒๑๔๐ ระหว่างโจทก์รอการพิจารณาคำขอเลขที่ ๙๖๒๑๐ นายทะเบียนแจ้งโจทก์ว่า เครื่องหมายการค้าของโจทก์ที่ขอจดทะเบียนใหม่ เหมือนหรือเกือบเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของจำเลยให้โจทก์ไปดำเนินคดีกับจำเลย โจทก์เห็นว่า จำเลยไม่มีสินค้าจำหน่าย เพียงแต่ยื่นคำขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้เท่านั้น ทำให้โจทก์เสียสิทธิในการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า เป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์ ขอให้เพิกถอนเครื่องหมายการค้าของจำเลย
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า เครื่องหมายการค้ารูปลิงยืนถือถ้วยของจำเลยตามคำขอเลขที่ ๙๒๑๔๐ ตามฟ้องไม่ได้เลียนแบบผู้อื่น จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายแล้ว โจทก์เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของจำเลยโดยไม่สุจริต เอาเครื่องหมายการค้าที่มีรูปลิงในลักษณะท่าทางและลวดลายเหมือนหรือเกือบเหมือนเครื่องหมายการค้าของจำเลยยื่นต่อนายทะเบียนเครื่องหมายการค้าหลังจากจำเลยจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลย นายทะเบียนฯ ไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์ อ้างว่าเหมือนหรือเกือบเหมือนเครื่องหมายการค้าของจำเลย ขอให้ยกฟ้อง และฟ้องแย้งขอให้โจทก์เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าที่ขอจดทะเบียนใหม่
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า เครื่องหมายการค้าของจำเลยเป็นการเลียนแบบของโจทก์ จำเลยไม่มีอำนาจฟ้องแย้งเพราะโจทก์ยื่นฟ้องจำเลยตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายของนายทะเบียนเครื่องหมายการค้า ขอให้ยกฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เครื่องหมายการค้าใหม่ของโจทก์เกือบเหมือนกับเครื่องหมายการค้าของจำเลย ทำให้สาธารณชนหลงผิดได้ จำเลยเป็นผู้ขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของจำเลยก่อนโจทก์ จำเลยมีสิทธิดีกว่าโจทก์ พิพากษายกฟ้องให้เพิกถอนการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าใหม่ของโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า ที่โจทก์ฎีกา เมื่อจำเลยไม่มีสินค้าชนิดเดียวกับโจทก์ คือไม่มีสินค้ายาหม่อง ดังนั้น จึงเห็นได้ว่าเมื่อประชาชนต้องการซื้อยาหม่อง จำเลยก็ไม่มีสินค้าดังกล่าวจำหน่าย จึงเรียกไม่ได้ว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ซึ่งใช้สำหรับสินค้าคนละชนิดกับของจำเลยและชนิดที่จำเลยไม่มีขายนั้นทำให้ประชาชนหรือสาธารณชนหลงผิดในเครื่องหมายการค้าได้ เห็นว่าโจทก์จำเลยรับกันว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยใช้สำหรับสินค้าจำพวก ๓ เหมือนกัน เช่นนี้ โจทก์จะโต้เถียงว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์และจำเลยใช้สำหรับสินค้าคนละชนิด ของโจทก์ใช้สำหรับยาหม่อง ของจำเลยไม่ได้ใช้กับยาหม่อง จึงไม่มีทางทำให้ประชาชนหรือสาธารณชนหลงผิดในเครื่องหมายการค้านั้น ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
