คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยต่างมีมีดเป็นอาวุธสมคบกันฟันและแทงทำร้ายร่างกายนายสอาดบาดเจ็บสาหัสและทำร้ายนายใจทุพลภาพ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา มาตรา 254, 256 และริบของกลางผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลอนุญาตจำเลยทั้งสามรับสารภาพและจำเลยได้ใช้ค่าเสียหายให้ผู้เสียหายบ้างแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 254,256 แต่ให้ลงโทษจำเลยตาม มาตรา 256 ซึ่งเป็นบทหนักมีกำหนดคนละ 2 ปี ลดกึ่งตาม มาตรา 59 เพราะจำเลยรับสารภาพคงให้จำคุกจำเลยไว้คนละ 1 ปี แต่ปรากฏว่าผู้เสียหายได้รับชดใช้ค่าเสียหายแล้วจึงรอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด 1 ปี ตาม มาตรา 41-42 ฯลฯอัยการโจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์สมคบกันทำร้ายผู้เสียหาย 2 คนควรมีความผิดสองกระทง และไม่ควรรอการลงโทษแก่จำเลยศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยสมคบกันทำร้ายผู้เสียหายสองคนจึงเป็นการกระทำต่างกรรมต่างวาระกันของแต่ละคนจึงมีความผิดคนละ 2 กระทงตามมาตรา 254, 256 จึงแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้รวมกระทงลงโทษจำเลยมีกำหนดคนละ 2 ปี 6 เดือน ลดตาม มาตรา 59 กึ่งคงจำไว้คนละ 1 ปี 3 เดือน โดยไม่รอการลงโทษให้จำเลย
ฯลฯนายหล่อจำเลยที่ 1 ไม่ได้ตัวมาฟังคำพิพากษานายปลดจำเลยที่ 2 นายเล็กจำเลยที่ 3 ฎีกาว่าควรลงโทษจำเลยแต่กระทงเดียว และขอให้รอการลงโทษศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องว่า "จำเลยต่างมีมีดเป็นอาวุธสมคบกันฟันและแทงทำร้ายร่างกายนายสอาดกับนายใจถึงบาดเจ็บสาหัสทุพลภาพ ฯลฯ" ดังนี้โจทก์มิได้กล่าวว่าการกระทำของจำเลยเป็นกิจลักษณะต่างกรรมต่างวาระและโจทก์ก็มิได้นำสืบว่าการกระทำร้ายได้เกิดขึ้นในลักษณะอย่างไรทั้งคำขอท้ายฟ้องโจทก์ก็มิได้อ้าง มาตรา 71 ให้เรียงกระทงลงโทษ จึงยังไม่ควรบังคับให้นอกไปจากฟ้อง ฎีกาจำเลยในข้อนี้ฟังขึ้น ส่วนข้อควรรอการลงโทษหรือไม่นั้นเห็นว่าศาลชั้นต้นใช้ดุลยพินิจเหมาะสมดีแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยบังคับคดีลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุกประการ
