คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๐๐, ๒๕๐ ให้ลงโทษบทหนักตามมาตรา ๒๕๐ ให้ประหารชีวิตจะเพิ่มโทษตามมาตรา ๓๒ อีกไม่ได้ตามมาตรา ๓๕,๓๖ แต่จำเลยรับสารภาพชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์ แก่การพิจารณา จึงลดโทษให้ ๑ ใน ๓ คงให้จำคุกตลอดชีวิต ฯลฯ
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โทษเพิ่มและลดมีกำหนดเสมอกัน ให้หักกลบลบกันไม่ต้องเพิ่มและไม่ต้องลด จึงพิพากษาแก้ให้ ประหารชีวิตจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเคยต้องคำพิพากษา ให้ลงโทษมาแล้ว จะต้องเพิ่มโทษตามมาตรา ๓๒ หนึ่งในสาม าแต่ก็มีเหตุอัน ควรปราณีลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ หนึ่งในสามเท่ากัน ซึ่งตามมาตรา ๓๙ ว่า ถ้าโทษที่ควรเพิ่มและที่ควรลดมีกำหนด เสมอกัน ก็ให้หักกลบลบกันไป ไม่ต้องเพิ่มและไม่ต้องลด จึงเห็นด้วยคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฎีกาจำเลย คงพิพากษายืน.
