คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ทำสัญญาเช่าซื้อรถยนต์ ๑ คันจากห้าง ช.โดยโจทก์เป็นผู้ค้ำประกัน ในวันทำสัญญาเช่าซื้อ โจทก์ได้ชำระเงินดาวน์ค่าธรรมเนียม ค่าทะเบียน และค่าโอนรถแทนจำเลยไปเป็นเงิน ๑๕,๐๐๐ บาท ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อ ๔ งวด ค่าบริการ ค่าทะเบียนรถค่ายาง และค่าติดตาม รวมเป็นเงินทั้งหมด ๓๗,๐๐๐ บาท ที่จำเลยจะต้องชำระให้ห้าง ช. โจทก์ในฐานะผู้ค้ำประกันได้จ่ายเงินจำนวนดังกล่าวให้แก่ห้าง ช. ไปแล้ว ย่อมเข้ารับช่วงสิทธิให้จำเลยชำระหนี้แก่โจทก์รวม ๕๒,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ย ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวนดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่เคยชำระเงินใด ๆ แทนจำเลย โจทก์ไม่เคยแจ้งให้จำเลยทราบว่าได้ชำระเงินดังกล่าวแทนจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน ๕๒,๐๐๐ บาทให้โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ได้ชำระหนี้ตามฟ้องเว้นแต่เงินค่าเช่าซื้อที่อ้างว่าชำระในวันทำสัญญาจำนวน ๑๕,๐๐๐ บาทแทนจำเลย และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า
ที่จำเลยฎีกาว่า ใบเสร็จรับเงินเอกสารหมาย จ.๒ ระบุว่าจำเลยเป็นผู้ชำระเงิน โจทก์จะนำสืบพยานบุคคลแก้ไขเปลี่ยนแปลงว่าโจทก์เป็นผู้ชำระไม่ได้นั้น เห็นว่าการชำระเงินตามสัญญาเช่าซื้อไม่มีกฎหมายบังคับว่าให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดงโจทก์มีสิทธินำพยานบุคคลมาสืบประกอบข้ออ้างของตนได้ว่าความจริงโจทก์เป็นผู้ชำระหนี้ตามสัญญาเช่าซื้อแทนจำเลย แต่ใบเสร็จรับเงินลงชื่อจำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าซื้อตามระเบียบของห้างหุ้นส่วนจำกัดผู้ให้เช่าซื้อไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๙๔
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์จำนวน ๓๗,๐๐๐ บาท
