คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยหมิ่นประมาทหาว่าโจทก์เป็นชู้กับนายอนันต์และด่าว่า ทุบตีโจทก์ ทั้งด่าว่าหมิ่นประมาทใส่ความถึงนางละม่อมมารดาโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากัน
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยมิได้ทำร้ายโจทก์หรือหมิ่นประมาทโจทก์และมารดาโจทก์อย่างร้ายแรง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่จำเลยกล่าวบริภาษโจทก์ว่าโจทก์มีชู้นั้น เป็นการรุนแรงอยู่ แต่จำเลยได้กล่าวขึ้นเพราะโมโหหึงขึ้นมาชั่วขณะ และกล่าวขึ้นในบ้านภายในครอบครัว เห็นว่ายังไม่เป็นการร้ายแรงถึงขนาดที่ให้หย่าขาดจากกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๕๐๐(๒) และที่จำเลยหาว่าโจทก์กับนางละม่อมมารดาโจทก์เอาเงิน ๑๐๐ บาทของจำเลยไปนั้น เป็นข้อความที่เห็นว่าจำเลยคาดการณ์โดยเดาเอา เพราะเงินของจำเลยหายไป ๑๐๐ บาท ยังไม่ถือว่าเป็นหมิ่นประมาท ซึ่งเป็นการร้ายแรงเช่นเดียวกัน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
