คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์และจำเลยทั้งสองทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยจำเลยทั้งสองยอมชำระเงินจำนวน 48,000 บาท แก่โจทก์ ตกลงผ่อนชำระเป็นรายเดือน เดือนละ 800 บาท นับแต่วันที่ 25 ตุลาคม 2529 เป็นต้นไปและทุกวันที่ 25 ของเดือนถัดไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองผิดนัดงวดใดงวดหนึ่งถือว่าผิดทั้งหมด ยอมให้โจทก์บังคับคดีได้ในจำนวนเงิน 70,000 บาท ตามฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความให้เป็นพับ ตามสัญญาประนีประนอมยอมความและคำพิพากษาตามยอมลงวันที่ 1 กันยายน 2529ต่อมาวันที่ 1 สิงหาคม 2540 โจทก์ยื่นคำขอต่อศาลชั้นต้นว่าจำเลยทั้งสองมิได้ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความ ขอให้มีคำสั่งตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีเพื่อทำการยึดทรัพย์ของจำเลยทั้งสองชำระหนี้ให้แก่โจทก์ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าโจทก์ยื่นขอให้บังคับคดีเกิน 10 ปีนับแต่วันมีคำพิพากษา ให้ยกคำขอโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีจำเลยตามคำขอของโจทก์จำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยทั้งสองเพียงข้อเดียวว่า โจทก์สิ้นสิทธิที่จะขอให้บังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271 หรือไม่ เห็นว่า คดีนี้โจทก์และจำเลยทั้งสองตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความและศาลชั้นต้นได้มีคำพิพากษาตามยอมเมื่อวันที่ 1 กันยายน 2529 โดยจำเลยทั้งสองยอมชำระเงินให้แก่โจทก์จำนวน 48,000 บาท แต่ตกลงผ่อนชำระเป็นงวดรายเดือน เดือนละ 800 บาท นับตั้งแต่วันที่ 25 ตุลาคม 2529 เป็นต้นไปและทุกวันที่ 25 ของทุกเดือนถัดไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ซึ่งจะชำระเสร็จสิ้นภายในวันที่ 25 กันยายน 2534 แต่เมื่อปรากฏว่า จำเลยทั้งสองผิดนัดไม่ชำระหนี้ให้แก่โจทก์ตั้งแต่งวดประจำวันที่ 25 พฤศจิกายน 2530 เป็นต้นมา
ฉะนั้น หนี้จำนวนดังกล่าวจึงเป็นหนี้ที่โจทก์มีสิทธิร้องขอให้บังคับคดีได้ตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2530 เป็นต้นไป โจทก์ร้องขอให้บังคับคดีเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2540 ซึ่งยังไม่เกินกำหนดเวลา 10 ปี โจทก์จึงไม่สิ้นสิทธิที่จะขอให้บังคับคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 271พิพากษายืน
