คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นางไล้มารดาจำเลยได้มอบอำนาจให้จำเลยจำนองที่ดินแก่โจทก์ เพื่อเป็นการประกันการกู้ยืมเงินที่ผู้จำนองกู้ยืมไปจากโจทก์ ๑๓๐,๐๐๐ บาท ฝ่ายจำเลยได้ชำระดอกเบี้ย ๑๕,๐๐๐ บาทแก่โจทก์ แล้วผิดนัดไม่ชำระหนี้อีก นางไล้ถึงแก่กรรมแล้วจำเลยในฐานะทายาทผู้รับมรดกของนางไล้ต้องรับผิดในหนี้จำนวนนี้ ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวน ๑๘๒,๑๑๒.๕๐ บาทแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ ๑๕ ต่อปีในต้นเงิน ๑๓๐,๐๐๐ บาท คิดถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การว่า จำเลยและบุตรได้ชำระต้นเงินและดอกเบี้ยให้แก่โจทก์หลายครั้ง ซึ่งโจทก์ได้ออกใบรับเงินให้ไว้เป็นหลักฐานคงเหลือต้นเงินเพียง ๑๓,๐๐๐ บาท เท่านั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยในฐานะทายาทของนางไล้ชำระเงินจำนวนตามฟ้องพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ฎีกาจำเลยประการแรกสรุปใจความสำคัญว่าเอกสารหมาย ล.๑ เป็นหลักฐานการรับเงินที่โจทก์ได้พิมพ์ลายนิ้วมือไว้แสดงว่า จำเลยได้ชำระเงินแก่โจทก์ไปแล้วบางส่วน ยังคงเหลือต้นเงินเพียง ๑๓,๐๐๐ บาทเท่านั้น แม้ลายนิ้วมือโจทก์ดังกล่าวจะไม่มีพยานลงลายมือชื่อรับรองสองคน ก็ยังรับฟังเป็นพยานหลักฐานการใช้เงินได้นั้นศาลฎีกาเห็นว่า แม้ลายพิมพ์นิ้วมือในเอกสารหมาย ล.๑ จะเป็นลายพิมพ์นิ้วมือของโจทก์ แต่ไม่มีพยานลงลายมือชื่อรับรองสองคนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๙ วรรคสาม เท่ากับโจทก์มิได้ลงลายมือชื่อในหลักฐานการใช้เงินนั้น เอกสารหมาย ล.๑ที่จำเลยอ้างจึงใช้เป็นพยานหลักฐานไม่ได้ว่าโจทก์ได้รับชำระหนี้จากจำเลยหรือตัวแทนของจำเลยตามที่ปรากฏในเอกสารนั้นเว้นแต่เงินจำนวน ๑๕,๐๐๐ บาท ที่เป็นดอกเบี้ยซึ่งโจทก์ยอมรับว่าได้ชำระแล้ว ฎีกาจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น ส่วนฎีกาข้ออื่นของจำเลยล้วนเป็นข้อกฎหมายที่ไร้สาระ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
