คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินมีโฉนด 3 แปลงโดยซื้อจากนายวีระ อมรกุล จำเลยทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปยึดถือครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากโจทก์ โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างและออกไปจากที่ดินดังกล่าว แต่จำเลยทั้งสองไม่เชื่อฟัง ขอให้พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองและส่งมอบที่ดินคืนแก่โจทก์กับให้ใช้ค่าเสียหายจำเลยทั้งสองให้การและแก้ไขคำให้การว่า ที่ดินพิพาทเป็นส่วนหนึ่งของที่ดินตาม น.ส.3 ของนางยืน มีพระขรรค์ ยายของจำเลยทั้งสอง นางยืนไม่เคยขายที่ดินพิพาทให้แก่นายวีระ อมรกุล เมื่อนางยืนถึงแก่กรรม จำเลยทั้งสองซึ่งเป็นทายาทโดยธรรมได้ครอบครองที่ดินพิพาทมาโดยสุจริต โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง และโจทก์ไม่เสียหาย
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า นางยืน มีพระขรรค์ มอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของที่ดินพิพาทให้นายวีระ อมรกุล ยึดถือประกันหนี้ นายวีระเอาที่ดินพิพาทไปขอออกโฉนดโดยไม่มีสิทธิ แล้วขายให้โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิในที่พิพาทตามกฎหมาย พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า พยานหลักฐานจำเลยมีน้ำหนักรับฟังได้ว่านางยืนกู้เงินนายวีระไป 5,000 บาท และตกลงจะเอาที่ดินพิพาทจำนองประกันเงินกู้โดยมอบอำนาจให้นายสมานไปทำการแทน แต่ที่ดินดังกล่าวเป็นที่ดินมีเพียงแบบแจ้งการครอบครอง จึงไม่อาจจะจดทะเบียนจำนองได้จะต้องมีหนังสือรับรองการทำประโยชน์เสียก่อน นางยืนจึงขอออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์แทนที่นายวีระจะใช้ใบมอบอำนาจของนางยืนจัดการจดทะเบียนจำนองตามที่ตกลงกัน
นายวีระกลับจัดการทำหนังสือซื้อขายที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์เสียเอง โดยอ้างต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ว่านางยืนตกลงขายให้และมอบอำนาจให้นายวีระโอนแทนนางยืน แล้ววินิจฉัยว่า นายวีระไม่ได้สิทธิในที่ดินพิพาท แม้นายวีระจะขอออกโฉนดที่ดินแล้วนายวีระก็ไม่ได้กรรมสิทธิ์ตามโฉนดที่เจ้าพนักงานออกให้ เพราะออกโฉนดตามหนังสือสัญญาขายที่ดินที่ไม่ชอบ และออกทับที่ดินที่นางยืนมีสิทธิครอบครองอยู่ก่อนโดยชอบด้วยกฎหมาย การที่นายวีระโอนที่ดินที่ตนไม่มีกรรมสิทธิ์ให้โจทก์จึงหาก่อให้เกิดกรรมสิทธิ์ขึ้นมาเป็นของโจทก์ผู้รับโอนไม่ โจทก์จึงไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทตามกฎหมายพิพากษายืน
