คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกร่วมกันเข้าไปในบริเวณมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แล้วลักเอาจักรยานสองล้อของผู้เสียหายไปโดยสุจริตและโดยใช้รถจักรยานสองล้อ๒ คัน เป็นพาหนะเพื่อสะดวกแก่การลักทรัพย์หรือพาทรัพย์ไป หรือเพื่อให้พ้นการจับกุม ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕, ๓๓๖ ทวิ
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๕
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๖ ทวิ ด้วย
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับแก้เป็นว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๖ ทวิ ด้วย จำเลยที่ ๓ ฎีกาขอให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่า ขณะเกิดเหตุจำเลยทั้งสามกับนายรณชัยขี่รถจักรยานสองล้อ ๒ คันไปยังที่จอดรถจักรยานสองล้อในบริเวณมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แล้วร่วมกันลักจักรยานสองล้อของผู้เสียหายไปโดยใช้คีมตัดลวดตัดโซ่ที่ล่ามรถจักรยานสองล้อไว้ขาดออก นายรณชัยขี่จักรยานสองล้อของผู้เสียหายไป แล้วจำเลยทั้งสามขี่รถจักรยานสองล้อที่ขี่มาลักทรัพย์หลบหนีแต่ถูกสกัดจับไว้ได้ ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่า จำเลยที่ ๓ ได้ร่วมกับพวกลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะเพื่อสะดวกแก่การกระทำผิดหรือการพาทรัพย์ไปหรือเพื่อให้พ้นการจับกุม อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๖ ทวิ ด้วยหรือไม่ เห็นว่า การที่จำเลยกับพวกขี่รถจักรยานสองล้อ๒ คันเข้าไปในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เพื่อลักรถจักรยานสองล้อของผู้เสียหาย
รถจักรยานสองล้อที่จำเลยใช้ขี่ไปย่อมเป็นยานพาหนะที่ให้ความสะดวกแก่จำเลยกับพวกในการกระทำผิด และหลังจากนายรณชัยนำรถจักรยานสองล้อของผู้เสียหายขี่หนีไปแล้วจำเลยได้ขี่รถจักรยานสองล้อที่ขี่มาหลบหนีไปด้วย เป็นการใช้ยานพาหนะหลบหนีไปเพื่อให้พ้นการจับกุม จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๖ ทวิ ฎีกาของจำเลยที่ ๓ ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
