คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกปล้นทรัพย์จำเลยทั้ง 4 ให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดให้จำคุก ส่วนจำเลยที่ 2, 3, 4 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2, 3, 4 ส่วนจำเลยที่ 1 ไม่ได้อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อว่าพยานจะได้เห็นเหตุการณ์จริงที่ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 2, 3, 4 นั้นชอบแล้ว ส่วนจำเลยที่ 1 มิได้อุทธรณ์ขึ้นมา ก็เห็นว่าเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์มีอำนาจที่จะพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่ 1 ที่มิได้อุทธรณ์ขึ้นมาได้ พิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 เสียด้วยโจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาพิเคราะห์คำเบิกความของนายอมรและนายสว่างแล้ว เห็นว่าคำพยานทั้งสองไม่น่าเชื่อ กล่าวคือ นายอมรว่าได้ยินคนร้ายพูดกันว่าจะไปปล้นบ้านเจ้าทรัพย์แล้วได้ไปปรึกษากับนายสว่างว่าจะไปบอกให้เจ้าทรัพย์รู้ตัว แต่เมื่อเกิดเหตุแล้วพยานทั้งสองก็หาได้บอกแก่เจ้าพนักงานตำรวจหรือชาวบ้านที่มาช่วยเจ้าทรัพย์ในคืนนั้นแต่อย่างใด ซึ่งศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยถึงเหตุผลที่ไม่น่าเชื่อว่าพยานทั้งสองนี้จะได้รู้เห็นเหตุการณ์ไว้โดยละเอียดแล้ว เมื่อคดีของโจทก์มีพยานเพียง 2 ปาก และศาลได้วินิจฉัยว่าพยานทั้งสองนี้ไม่ได้เห็นเหตุการณ์จริงก็เท่ากับว่าคดีนี้โจทก์ไม่มีพยานที่จะให้ศาลฟังว่าจำเลยได้กระทำผิด จึงเป็นเหตุลักษณะคดีที่โจทก์ฎีกาว่า
โจทก์เป็นฝ่ายอุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2,3, 4 แต่ศาลอุทธรณ์กลับพิพากษาเกินคำขอของโจทก์ยกฟ้องไปถึงจำเลยที่ 1 ด้วย เป็นการไม่ชอบนั้น ปัญหาเช่นนี้ได้เคยวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาแล้ว ตามฎีกาที่ 1370/2503 ว่า
ศาลอุทธรณ์มีอำนาจพิพากษายกฟ้องโจทก์ตลอดถึงจำเลยที่มิได้อุทธรณ์ได้ ในเมื่อเหตุที่ให้ยกฟ้องนั้นเป็นเหตุอยู่ในส่วนลักษณะคดี ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 1 ด้วยนั้นชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
