คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้ทำสัญญาเช่าห้องของโจทก์ จำเลยมิได้ปฏิบัติตามข้อสัญญาหลายข้อ และเอาห้องรายนี้ไปให้จำเลยที่ ๒ เช่าช่วง โดยไม่ได้รับความยินยอมของโจทก์ จึงขอให้ขับไล่ และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยให้การว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบริวารของจำเลยที่ ๑ มิใช่ผู้เข่าข่วง จำเลยได้รับความคุ้มครองจาก พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า และโจทก์มิได้เสียหาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลย แต่ยกข้อค่าเสียหาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ทางพิจารณาที่ปรากฎมีเหตุผลให้ชี้ว่า ได้มีการให้เช่าช่วงจริง ฎีกาจำเลยมิได้โต้เถียงความข้อนี้ประการใด การให้เช่าช่วงนี้ ป.ม.แพ่งฯ ก็ดี, และ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ก็ดี ไม่คุ้มครองถึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
