คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๒๔ จำเลยทั้งสองได้ร่วมกันมีกระสุนปืน เอ็ม ๑๖ จำนวน ๒๕ นัด ไว้ในครอบครองโดยฝ่าฝืนกฎหมายขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๕๕, ๗๒, ๗๘ แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ ๗) พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๖, ๘ กฎกระทรวงฉบับที่ ๑๑ (พ.ศ. ๒๕๒๒) ข้อ ๒ ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ คำสั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๔ ลงวันที่ ๒๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๑๙ ข้อ ๖, ๗, ๑๐ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ ๑ มีกำหนด ๑ ปี ๔ เดือนยกฟ้องจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กระสุนปืนของกลางนี้พลตำรวจวชิราเบิกมาใช้ในราชการได้ฝากของกลางพร้อมด้วยถุงทะเลที่บรรจุสิ่งของต่าง ๆ ไว้กับนายธวัช นายธวัชไปฝากจำเลยที่ ๑ ไว้ในตอนกลางคืน เพราะจะไปเที่ยวงานกาชาด หากทิ้งไว้ในที่พักของตนกลัวของที่พี่ชายฝากไว้จะสูญหายเมื่อเที่ยวงานแล้วจึงจะมารับกลับไป ของกลางดังกล่าวคงตั้งอยู่ที่โต๊ะโดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้แตะต้องหรือเคลื่อนย้าย เจ้าพนักงานตำรวจสามารถมองเห็นได้ตั้งแต่อยู่ภายนอกจำเลยที่ ๑ แจ้งว่านายธวัชเพื่อนข้างห้องนำมาฝากไว้ชั่วคราว และของกลางเป็นของพลตำรวจวชิรามีไว้ใช้ในราชการโดยชอบเหตุที่ของกลางอยู่ที่โต๊ะจำเลยที่ ๑ จนเจ้าพนักงานพบเห็นก็เพราะนายธวัชกลับจากเที่ยวงานดึกแล้วไม่ได้มารับคืน พฤติการณ์ดังกล่าวไม่พอถือได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานมีเครื่องกระสุนปืนไว้ในความครอบครองอันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
