คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันเล่นการพนันโยนยางพนันเอาทรัพย์สินกัน โดยบรรยายวิธีการเล่นมาในฟ้อง อันมีวิธีการเล่นคล้ายคลึงกับการเล่นการพนันโยนจิ่มตามบัญชี ก. อันดับ 19ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 พนันเอาสายยางกันโดยไม่ได้รับอนุญาต มีผู้ประสงค์ขอรับสินบนนำจับ นำเจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยเงินเหรียญบาท 4 อัน และเงินเหรียญ 50 สตางค์ที่ใช้โยน 2 อัน ซึ่งเป็นเครื่องมือที่ใช้เล่นการพนันเป็นของกลางขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา4, 4 ทวิ, 6, 10, 12, 15 พระราชบัญญัติการพนัน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 พระราชบัญญัติการพนัน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2504 มาตรา 3 สั่งริบของกลางและจ่ายค่าสินบนนำจับ
จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพว่า ได้โยนยางวงตามที่โจทก์ฟ้องจริง โดยเก็บยางมาจากที่รัดห่อของ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วเห็นว่า สินพนันที่จำเลยเอามาเป็นเดิมพันกันนั้นเป็นยางเส้นสำหรับใช้รัดห่อของ การที่เอายางเส้นมาเล่นเอาเป็นของได้เสียเช่นนี้เป็นการแสดงเจตนาของการเล่นว่าเพื่อการสนุก มิใช่ประสงค์เอาทรัพย์สินกันโดยตรงตามเจตนาของพระราชบัญญัติการพนัน พิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่ายางเส้นที่ใช้เล่นไม่มีมูลค่าพอที่จะคิดเทียบซื้อขายเป็นเงินได้ ถือไม่ได้ว่าเป็นการพนันเอาทรัพย์สินกันตามเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติการพนัน พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาต่อมา ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่า จะถือได้หรือไม่ว่าจำเลยเล่นพนันเอาทรัพย์สินกัน
ศาลฎีกาเห็นว่าสายยางหรือยางรัดซึ่งจำเลยใช้เล่นในคดีนี้ แม้จะเป็นทรัพย์สินตามความหมายของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 99 แต่ก็เป็นสายยางหรือยางรัดที่ใช้แล้ว เจ้าของได้สละละทิ้งมิได้หวงแหนเก็บไว้ใช้อีกต่อไป ไม่ใช่สายยางหรือยางรัดที่จำเลยซื้อมาสำหรับใช้เป็นสินพนันโดยตรง จำเลยเพียงแต่เก็บเอาทรัพย์ที่มีมูลค่าน้อยและเจ้าของทิ้งแล้วเช่นนั้นมาใช้เป็นอุปกรณ์การเล่นเพื่อให้รู้ว่าใครแพ้ใครชนะเท่านั้น ยังไม่พอให้ถือว่าเป็นสินพนัน จึงยังถือไม่ได้ว่าการเล่นของจำเลยเป็นการเล่นพนันเอาทรัพย์สินแก่กัน อันจะเป็นความผิดตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์ ของกลางคืนจำเลย
