คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 247/2526

ย่อหลักกฎหมาย

คำพิพากษาศาลชั้นต้นในคดีหลังซึ่งยกฟ้องโจทก์โดยฟังข้อเท็จจริงว่า เจ้ามรดกทำพินัยกรรมยกทรัพย์มรดกให้แก่จำเลยและผู้อื่น ย่อมผูกพันโจทก์จำเลยในคดีหลังกล่าวคือโจทก์หมดสิทธิที่จะได้รับมรดกเฉพาะเกี่ยวกับทรัพย์มรดกที่ว่ากล่าวกันในคดีหลังซึ่งเป็นทรัพย์คนละส่วนกับคดีนี้เท่านั้น จะถือเอาคำพิพากษาในคดีหลังไปลบล้างคำพิพากษาของศาลฎีกาในคดีนี้ที่พิพากษาให้โจทก์มีสิทธิรับมรดกในฐานะทายาทโดยธรรม เพื่อมิให้ศาลบังคับจำเลยในคดีนี้ไม่ได้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดี จำเลยยื่นคำร้องขอให้งดการบังคับคดีศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ศาลฎีกาพิพากษาคดีถึงที่สุดแล้วให้แบ่งทรัพย์ให้โจทก์จำเลยจะอ้างเหตุผลในคดีอื่นมาเป็นเหตุไม่ให้ศาลบังคับจำเลยตามคำพิพากษาศาลฎีกาไม่ได้ ให้ยกคำร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้โจทก์ฟ้องขอแบ่งมรดกของนายพุ่มโดยอ้างว่าโจทก์มีสิทธิได้รับมรดกในฐานะทายาทโดยธรรมจำเลยให้การเพียงว่าโจทก์มิใช่ทายาทโดยธรรม ไม่มีสิทธิรับมรดก ไม่ได้ให้การว่านายพุ่มเจ้ามรดกทำพินัยกรรมยกทรัพย์มรดกให้แก่จำเลยและผู้มีชื่ออื่น ๆ เมื่อศาลฎีกาพิพากษาเป็นที่สุดว่าโจทก์เป็นทายาทโดยธรรมมีสิทธิได้รับมรดกกึ่งหนึ่ง คำพิพากษาดังกล่าวจึงผูกพันโจทก์จำเลย ซึ่งเป็นคู่ความในคดีนี้จนกว่าคำพิพากษาดังกล่าวจะได้ถูกเปลี่ยนแปลงแก้ไข กลับหรืองดเสีย ถ้าหากมี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 145 ที่จำเลยฎีกาทำนองว่า คำพิพากษาศาลแพ่งคดีหมายเลขแดงที่ 14421/2523ที่พิพากษาว่า นายพุ่มเจ้ามรดกได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์มรดกให้แก่จำเลยและผู้มีชื่ออื่น โจทก์จึงถูกตัดมิให้รับมรดกของนายพุ่มนั้นพิเคราะห์แล้วเห็นว่าในคดีหลังนี้