คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ขับรถยนต์รับจ้างสาธารณะด้วยความประมาทปราศจากความระมัดระวัง กล่าวคือ จำเลยขับรถเลี้ยวขวาโดยไม่ดูความปลอดภัยทางหน้าให้ดีเสียก่อน จึงเป็นเหตุให้ชนกับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ก.ท.ท.7752 ได้รับความเสียหายและเป็นเหตุให้นางเรียม ขำขัน นางแก้ว วงษ์ยะลา และพลฯ สืบ แสงหะตา ผู้โดยสารมาในรถคันดังกล่าวได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บ และบาดเจ็บสาหัสโดยป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาประกอบกรณียกิจไม่ได้เกินกว่า 20 วันตามรายงานชันสูตรบาดแผลของแพทย์ท้ายฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2477 มาตรา 29(4), 66 พระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2508 มาตรา 7, 13 และประมวลกฎหมายอาญามาตรา 390, 300จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 ซึ่งเป็นบทหนัก
รับลดกึ่งให้จำคุก 4 เดือนจำเลยอุทธรณ์ว่า ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 300 ไม่ได้ และขอให้รอการลงโทษจำเลย เพราะจำเลยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน และได้ใช้ค่าเสียหายแก่ผู้เสียหายทั้งสามคนเป็นที่พอใจ เป็นเงิน 2,500 บาทแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า สำหรับบาดแผลของนางเรียมซึ่งได้รับบาดเจ็บมากกว่าผู้อื่นตามใบชันสูตรของแพทย์ที่ว่า ที่ศีรษะด้านหลังแถบซ้ายเจาะ เส้นผ่าศูนย์กลางครึ่งเซนติเมตรโลหิตไหล ข้อมือซ้ายบวมและปวด หน้าแข้งซ้ายปวดบวม เหนือเข่าทั้งสองข้างเขียว และกระดูกแขนซ้ายหัก รวม 5 แผล ลักษณะบาดแผลถูกของแข็งไม่ได้รักษาตัวในโรงพยาบาล แต่กลับไปรักษาและพักผ่อนประมาณ 45 วัน รวมเวลาการรักษาประมาณ 45 วัน แต่โจทก์มาฟ้องหลังจากเกิดเหตุเพียง 9 วัน ข้อเท็จจริงที่โจทก์กล่าวอ้างมาในฟ้องยังรับฟังเช่นนั้นไม่ได้ แม้จำเลยจะรับตามฟ้องก็ตาม นอกจากนั้นยังปรากฏว่าผู้เสียหายทั้งสามกับจำเลยได้มาตกลงกันที่สถานีตำรวจต่อหน้าพนักงานสอบสวน แสดงว่า
นางเรียมหาต้องทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า 20 วันหรือจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วันไม่ คดีคงฟังได้เพียงว่า นางเรียมได้รับบาดเจ็บตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 390 เช่นเดียวกับผู้เสียหายอีกสองคนนั้นพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 300 แต่ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 390 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดให้จำคุกจำเลย 1 เดือน รับสารภาพลดอีกกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 15 วัน แต่เห็นว่าจำเลยได้ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลและค่าทำขวัญให้เป็นที่พอใจแก่ผู้เสียหายทั้งสาม และโดยเหตุผลทั่ว ๆ ไปแล้ว จึงให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 นอกจากที่แก้นี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาว่าศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามโจทก์ฟ้องได้อันเป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ได้บรรยายลักษณะบาดแผลของนางเรียมผู้เสียหายและอ้างความเห็นของแพทย์ผู้ตรวจชันสูตรว่ารักษาประมาณ45 วัน
โจทก์ได้กล่าวในฟ้องด้วยว่านางเรียมได้รับอันตรายแก่กายถึงบาดเจ็บสาหัสโดยป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาประกอบกรณียกิจไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ซึ่งจำเลยก็ให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ตามฟ้อง และคำให้การของจำเลยดังกล่าวมา แม้โจทก์จะยื่นฟ้องจำเลยและจำเลยให้การรับเมื่อภายหลังวันเกิดเหตุเพียง 9 วันยังไม่เกิน 20 วัน ศาลก็ฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยให้การรับได้ โดยถือว่าจำเลยได้อาศัยพิเคราะห์ตามลักษณะบาดแผลและความเห็นของแพทย์ผู้ตรวจชันสูตรบาดแผลแล้ว จึงได้ยอมรับข้อเท็จจริงตามนั้นโจทก์ไม่ต้องนำสืบพยานต่อไป เพราะกฎหมายไม่ได้บังคับให้โจทก์ต้องนำพยานมาสืบในคดีเช่นนี้ ส่วนที่ว่าในวันฟ้องนั้นผู้เสียหายมารับเงินค่าเสียหายยังสถานีตำรวจนครบาลนางเลิ้งได้
ก็ไม่หมายความว่านางเรียมผู้เสียหายไม่ได้ป่วยเจ็บทุพพลภาพประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า 20 วัน ศาลจึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง และคำรับสารภาพของจำเลยได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยตามบทกฎหมายและอัตราโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น แต่เห็นควรให้รอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้ มีกำหนด 2 ปี ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
