คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นผู้ใหญ่บ้าน จำเลยที่ 2 เป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านจำเลยทั้งสองร่วมกับบุคคลอื่นอีก 7 คน สมคบกันเข้าไปในที่ดินและบ้านเรือนโจทก์ บุกรุกเข้าค้นบ้านเรือนและบริเวณอันเป็นอสังหาริมทรัพย์และเคหสถานของโจทก์ รบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ในขณะที่โจทก์ไม่อยู่บ้าน ผู้ดูแลเคหสถานของโจทก์ได้ห้ามมิให้เข้าไปและไล่ออกไปก็ไม่ยอมออก ทั้งนี้ โดยจำเลยไม่มีอำนาจที่จะทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย จำเลยไม่มีหมายค้นและไม่มีเหตุอันสมควรจะกระทำเช่นนั้นได้ การกระทำของจำเลยเป็นเหตุให้ทรัพย์สินโจทก์เสียหาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365, 83ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องไว้พิจารณาจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า
จำเลยกับพวกพากันขึ้นค้นบ้านโจทก์จริง แต่จำเลยที่ 1 เข้าใจโดยสุจริตว่ามีอำนาจที่จะตรวจค้นไม้ที่หายไปได้จึงค้นเรือนโจทก์ จำเลยที่ 1 มิได้มีเจตนาบุกรุก ส่วนจำเลยที่ 2 กระทำไปตามคำสั่งของจำเลยที่ 1 โดยเชื่อว่าจำเลยที่ 1 กระทำไปโดยมีอำนาจ จึงไม่มีความผิดด้วย พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นว่าจำเลยทั้งสองกับพวกได้เข้าไปค้นบ้านโจทก์จริง แต่เห็นว่าจำเลยทั้งสองกับพวกกระทำไปโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 92 การกระทำของจำเลยกับพวกเป็นการเข้าไปรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์โดยปกติสุข โดยไม่มีเหตุอันควร จำเลยย่อมมีความผิดฐานบุกรุก พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า
จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365 ให้ลงโทษตามมาตรา 365 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด แต่ความผิดที่จำเลยกระทำไปไม่ร้ายแรงให้ปรับจำเลยคนละ 300 บาท การนำสืบของจำเลยมีประโยชน์ต่อการพิจารณาอยู่บ้าง เป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษตามมาตรา 78 คนละ1 ใน 3 คงปรับจำเลยคนละ 200 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามมาตรา 29, 30จำเลยทั้งสองฎีกาว่าการกระทำของจำเลยได้รับยกเว้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 92(4)(5) และจำเลยไม่มีเจตนาบุกรุก จึงไม่มีความผิดศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับพวกเข้าค้นเรือนโจทก์เพื่อหาไม้ที่หายไม่ใช่เพื่อไปจับโจทก์ เพราะจำเลยทราบจากบิดาโจทก์ว่าโจทก์ไม่อยู่บ้าน
ไม้ที่หายไม่ได้ความแน่ชัดจากผู้ใดเลยว่าตกอยู่ในเรือนโจทก์อันจะทำให้จำเลยมีความสงสัยตามสมควรเช่นนั้น การกระทำของจำเลยจึงไม่เข้าข้อยกเว้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 92(4)(5) และการที่จำเลยกับพวกเข้าค้นเรือนโจทก์อันเป็นที่รโหฐานโดยไม่มีหมายค้น บิดาโจทก์ซึ่งเฝ้าเรือนอยู่ในขณะนั้นได้ห้ามปรามจำเลยแล้ว จำเลยไม่เชื่อ กลับขัดขืนพากันเข้าค้นเรือนโจทก์ รื้อที่นอนและข้าวเปลือกกระจัดกระจายโดยไม่มีเหตุอันสมควร เช่นนี้ ย่อมต้องถือว่าจำเลยได้รู้สำนึกในการกระทำและเล็งเห็นผลของการกระทำของจำเลยได้ จึงถือว่าจำเลยมีเจตนาบุกรุกเรือนโจทก์ แต่การกระทำของจำเลยเป็นการเข้าไปในเคหสถานในความครอบครองของผู้อื่นโดยไม่มีเหตุอันสมควรเท่านั้นไม่อาจถือได้ว่าจำเลยมีเจตนารบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของเขาโดยปกติสุขอันจะเป็นความผิดตามมาตรา 362 ด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 364, 365 ให้ลงโทษตามมาตรา 365 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
