คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยลักกระบือในตอนเช้าพาไปซุ่มไว้ในป่า เจ้าทรัพย์กับพวกตามรอยไปพบกระบือที่จำเลยผูกซุ่มไว้ แต่ตัวจำเลยไม่อยู่ จึงแอบดูอยู่ห่าง ๆ เพื่อจะจับตอนเย็นจำเลยถือมีดฆ่าแก้กระบือออกไปจากที่ซุ่ม เจ้าทรัพย์ถือหอกวิ่งเข้าไปและบอกให้จำเลยทิ้งมีด จำเลยจับหอกเจ้าทรัพย์แล้วฟันเจ้าทรัพย์ ๑ ที เป็นแผลบาดเจ็บ แล้วจำเลยก็ทิ้งมีดและกระบือหนีไป ศาลเดิมลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ตามมาตรา ๓๐๐ ให้จำคุก ๕ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ตามมาตรา ๒๙๔ ข้อ ๖ จำคุก ๑ ปี แลฐานทำร้ายร่างกายตามมาตรา ๒๕๔ จำคุก ๓ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อเจ้าทรัพย์มาพบกระบือแล้ว มิได้เข้ายึดถือครอบครองคืนกิริยาจำเลยตอนหลังจึงมิได้ตั้งต้นลักใหม่การลักตอนแรกสิ้นสุดแล้ว การทำร้ายจึงไม่ร่วมกรรมกัน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
