คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นบุตรโจทก์พูดขู่เข็ญโจทก์และบริวารมิให้รื้อบ้านของโจทก์ ว่าถ้าขืนรื้อจะให้ตำรวจจับ แต่ถ้ายอมให้เงิน ๓๐,๐๐๐ บาทแก่จำเลย จึงจะยอมให้รื้อได้ ต่อมาจำเลยทั้งสองมาพูดให้โจทก์เขียนเช็คจ่ายเงินจำนวนดังกล่าว ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๗,๘๓ ศาลชั้นต้นพิเคราะห์คำฟ้องของโจทก์แล้ว พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ว่าคำฟ้องของโจทก์ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ขอให้ไต่สวนมูลฟ้องของโจทก์ต่อไป
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามคำฟ้องของโจทก์มีใจความว่า โจทก์เป็นเจ้าของบ้านเลขที่ ๑๖๙/๓๖ โดยปลูกให้จำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นบุตรอาศัยอยู่ชั่วคราว โจทก์จะรื้อบ้านดังกล่าว แต่จำเลยไม่ยอมให้รื้อ โดยอ้างว่าเป็นของจำเลยที่ ๑ เห็นว่า เป็นเรื่องคู่กรณีโต้เถียงกรรมสิทธิ์บ้านพิพาทกันในทางแพ่งที่จำเลยพูดว่าถ้าโจทก์กับบริวารจะรื้อบ้านพิพาท จะให้ตำรวจจับ และว่าจะยอมให้รื้อต่อเมื่อโจทก์นำเงินมาให้จำเลยที่ ๑ จำนวน ๓๐,๐๐๐ บาท ก็เป็นการพูดว่าจะใช้สิทธิอันชอบด้วยกฎหมายและพูดเป็นทำนองเสนอข้อแลกเปลี่ยนเพื่อระงับข้อพิพาท ไม่เป็นการข่มขืนใจโจทก์ให้ยอมให้เงินหรือยอมจะให้เงินแก่จำเลยตามที่โจทก์บรรยายฟ้องยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานกรรโชก
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน (สุธี ชอบธรรม สนับ คัมภีรยส สมชัย ทรัพยวณิช)()ศาลจังหวัดนครสวรรค์ - ศาลอุทธรณ์ - นายบรรเทอง ภู่กฤษณา
