คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยตามสัญญากู้เป็นจำนวนเงิน ๑,๐๐๐ บาท จำเลยต่อสู้ว่า ได้ทำหนังสือสัญญากู้ยืมเงินจากโจทก์จริง แต่เป็นจำนวนเงินเพียง ๑๐๐ บาท ไม่ใช่ ๑,๐๐๐ บาท โจทก์แก้จำนวนเงินจาก ๑๐๐ บาท เป็น ๑,๐๐๐ บาท โดยเติมเลขศูญหนึ่งตัวข้างท้าย และแก้ตัวหนังสือหนึ่งร้อยเขียนใหม่เป็นหนึ่งพัน วันชี้สองสถานโจทก์ส่งต้นฉบับสัญญากู้ต่อศาลจำเลยดูแล้ว รับว่าเป็นสัญญากู้ที่ทำไว้จริง แต่โจทก์แก้จำนวนเงินในสัญญาเป็น ๑,๐๐๐ บาท โจทก์ว่าไม่ได้แก้ ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพยาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยต้องนำสืบก่อน อ้างฎีกาที่ ๓๔๖/๒๔๘๖ พิพากษาให้จำเลยใช้เงิน ๑,๐๐๐ บาทแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่จำเลยอ้างว่า โจทก์ได้แก้ไขจำนวนเงิน ๑๐๐ บาท ในสัญญากู้เป็น ๑,๐๐๐ บาทนั้น เท่ากับว่าเอกสารนั้นได้ถูกแก้ไขในส่วนที่เป็นสาระสำคัญ เป็นการปลอมหนังสือ ทำให้เอกสารนั้นเสียไปทั้งฉบับ โจทก์จึงมีหน้าที่ต้องนำสืบแสดงถึงความถูกต้องแท้จริงแห่งเอกสารนั้น เมื่อโจทก์ไม่สืบพยาน ก็จะรับฟังสัญญากู้ที่เพียงแต่ยื่นต่อศาลมาเป็นพยานหลักฐานในคดีอย่างใดไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
