คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์เป็นเงิน 10,000 บาท เมื่อเช็คถึงกำหนดใช้เงินโจทก์นำไปเข้าบัญชีของโจทก์เพื่อเรียกเก็บเงิน ธนาคารคืนเช็คและแจ้งให้ไปติดต่อกับผู้สั่งจ่าย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ในวันไต่สวนมูลฟ้อง ทนายโจทก์แถลงรับว่าเคยฟ้องจำเลยนี้ต่อศาลอาญาในข้อหาเดียวกันนี้ แต่ศาลอาญาไม่รับฟ้อง เพราะความผิดเกิดในเขตอำนาจศาลจังหวัดสมุทรปราการ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ขณะนี้คดียังอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งงดไต่สวนมูลฟ้องและมีคำสั่งไม่ประทับฟ้องไว้พิจารณาโจทก์ทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ก่อนที่โจทก์จะนำคดีมาฟ้องต่อศาลจังหวัดสมุทรปราการนั้น โจทก์ได้ฟ้องคดีนี้ต่อศาลอาญามาก่อน คดียังไม่ถึงที่สุดโดยอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ เพราะโจทก์เป็นฝ่ายอุทธรณ์ ฉะนั้น การที่โจทก์นำคดีมาฟ้องต่อศาลจังหวัดสมุทรปราการอีก จึงเป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 173 วรรคสอง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15พิพากษายืน
