คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า (๑) เมื่อวันที่ ๑๗ มกราคม ๒๕๒๑ เวลากลางวัน จำเลยที่ ๑ ได้ยื่นฟ้องโจทก์ต่อศาลอาญากล่าวหาว่าโจทก์ออกเช็คธนาคารนครหลวงไทย จำกัด หมายเลข ๒๗๒๘๕๖ ลงวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๒๐ สั่งจ่ายเงิน ๕๐,๐๐๐ บาท เพื่อชำระหนี้ให้จำเลย เมื่อจำเลยนำเช็คไปขึ้นเงิน ธนาคารได้ปฏิเสธการจ่ายเงิน โดยแจ้งว่าบัญชีของโจทก์ปิดแล้ว ขอให้ลงโทษโจทก์ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ.๒๔๙๗ มาตรา ๓ ปรากฏตามสำนวนคดีหมายเลขดำที่ ๙๐๒/๒๕๒๑ หมายเลขแดงที่ ๒๘๕๑/๒๕๒๒ ซึ่งเป็นความเท็จและจำเลยรู้อยู่ว่าโจทก์มิได้กระทำความผิดตามฟ้อง กล่าวคือ จำเลยรู้อยู่ว่าโจทก์ออกเช็คดังกล่าวเพื่อแลกกับเช็คเก่าที่โจทก์ออกให้จำเลยไว้ ซึ่งจำเลยนำไปร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนพร้อมกับยอมความเลิกคดี ซึ่งจำเลยตกลงจะถอนคำร้องทุกข์ แต่แล้วจำเลยไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงในการยอมความดังกล่าว
กลับยืนยันต่อพนักงานสอบสวนให้ดำเนินคดีที่ร้องทุกข์ไว้นั้นต่อไป ต่อมาโจทก์ถูกฟ้องเป็นคดีอาญา ซึ่งในเมื่อจำเลยตกลงใจที่จะหวนกลับไปใช้สิทธิในคดีเดิม จำเลยย่อมไม่มีฐานะเป็นผู้ทรงเช็คพิพาทอันจะทำให้จำเลยมีสิทธินำเช็คใหม่ที่พิพาทไปขึ้นเงินแล้วนำมาฟ้องโจทก์เป็นคดีอาญา ฟ้องโจทก์ดังกล่าวจึงเป็นฟ้องเท็จ (๒) ในชั้นพิจารณา เมื่อวันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๒๑ เวลากลางวัน จำเลยที่ ๑ ได้บังอาจเบิกความอันเป็นเท็จต่อศาลอาญาว่าเมื่อต้นเดินกรกฎาคม ๒๕๒๐ โจทก์ได้ติดต่อขอซื้อไก่จากจำเลยที่ ๑ ที่อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา และได้ตกลงซื้อไก่กันเป็นจำนวนเงิน ๔๐,๐๐๐ บาทเศษ ครั้นถึงเดือนสิงหาคม ๒๕๒๐ โจทก์มิได้มาคิดบัญชีค่าซื้อไก่กับจำเลยที่ ๑ แล้วโจทก์ได้ออกเช็คชำระค่าไก่ให้จำเลยที่ ๑ เป็นเช็คธนาคารนครหลวงไทย
จำกัด ลงวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๒๐ จำนวนเงิน ๕๐,๐๐๐ บาท ส่วนเศษจาก ๕๐,๐๐๐ บาทนั้นชำระเป็นเงินสด จำเลยที่ ๒ เป็นสามีของจำเลยที่ ๑ รู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการออกเช็คฉบับพิพาทดังกล่าวดี ยังบังอาจเบิกความอันเป็นเท็จต่อศาลอาญาเมื่อวันที่ ๑๗ ตุลาคม ๒๕๒๑ เวลากลางวัน ด้วยข้อความที่สอดคล้องกับคำฟ้องและคำเบิกความของจำเลยที่ ๑ ข้อความที่จำเลยทั้งสองเบิกความนั้นเป็นความเท็จทั้งสิ้น กล่าวคือโจทก์มิได้ออกเช็คพิพาทเพื่อชำระหนี้ค่าซื้อไก่ แต่ออกเช็คเพื่อยอมความเลิกคดีอาญาตามเช็คฉบับเก่าของโจทก์ที่อยู่กับจำเลย แล้วจำเลยบิดพลิ้วไม่ยอมถอนคำร้องทุกข์เกี่ยวกับเช็คฉบับเก่าตามฟ้องข้อ (๑) จำเลยทั้งสองรู้ดีอยู่แล้วว่า ข้อความที่เบิกความเป็นพยานต่อศาลนั้นเป็นความเท็จ เหตุเกิดที่ศาลอาญา แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๕, ๑๗๗ วรรคสอง, ๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่าคำฟ้องที่จำเลยที่ ๑ ฟ้องโจทก์นั้นไม่เป็นความเท็จและไม่มีมูลเป็นความผิดทางอาญา ส่วนคำเบิกความของจำเลยทั้งสองนั้นถ้าไม่เป็นความจริง ก็ไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีไม่เป็นความผิดฐานเบิกความเท็จ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา คดีมาสู่ศาลฎีกาเฉพาะข้อหาฐานเบิกความเท็จซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาไว้เท่านั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเบิกความอันเป็นเท็จต่อศาลในการพิจารณาคดีนั้นจะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๗๗ ก็ต่อเมื่อความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดี แต่คำฟ้องคดีนี้โจทก์มิได้กล่าวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความนั้นเป็นข้อสำคัญในคดี และตามคำบรรยายฟ้องดังกล่าวข้างต้นนั้น เมื่ออ่านโดยตลอดแล้วก็ยังไม่เป็นที่เข้าใจได้อยู่ในตัวว่าความเท็จตามที่จำเลยเบิกความมีความสำคัญเช่นนั้น ฟ้องโจทก์จึงขาดองค์ประกอบของความผิดตามบทกฎหมายที่ขอให้ลงโทษจำเลย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
