คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานการประปานครหลวง จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์โดยคำนวณจากเงินเดือนเท่านั้น มิได้นำค่าครองชีพมารวมกับเงินเดือนเป็นค่าจ้างเพื่อเป็นฐานคำนวณค่าทำงานในวันหยุดระหว่างวันที่ 14 มิถุนายน 2523 ถึงวันที่ 30 กันยายน 2523 ให้แก่โจทก์ด้วย ทำให้โจทก์ขาดประโยชน์ตามสิทธิเป็นเงิน 426.56 บาท ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ค่าครองชีพไม่ใช่ค่าจ้าง จึงนำมาเป็นฐานคำนวณค่าทำงานในวันหยุดไม่ได้ สหภาพแรงงานการประปานครหลวงเพิ่งจะยื่นข้อเรียกร้องและทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างกับจำเลยให้นำค่าครองชีพมารวมกับเงินเดือนในการคำนวณค่าล่วงเวลาโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2523 เป็นต้นไป
ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าทำงานในวันหยุด426.56 บาท ให้โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ค่าครองชีพที่โจทก์ได้รับจำเลยจ่ายให้โจทก์และพนักงานอื่น ๆ ของจำเลย ซึ่งมีเงินเดือนไม่เกินที่กำหนดไว้โดยเสมอหน้ากันเป็นจำนวนแน่นอนประจำทุกเดือน และตามคำสั่งของจำเลยเรื่องการจ่ายเงินค่าครองชีพ ก็ระบุว่า "ผู้ที่ลาเกินสิทธิหรือขาดงานซึ่งไม่ได้รับเงินเดือนสำหรับวันลาหรือวันขาดงานให้จ่ายเงินค่าครองชีพลดลงตามส่วน" เห็นได้ว่าเงินค่าครองชีพกับเงินเดือนของพนักงานมีลักษณะอย่างเดียวกัน แสดงว่าเงินค่าครองชีพก็เป็นเงินที่นายจ้างจ่ายแก่ลูกจ้างเพื่อตอบแทนการทำงานเช่นเดียวกับค่าจ้างหรือเงินเดือน
เงินค่าครองชีพจึงเป็นส่วนหนึ่งของค่าจ้างหรือเงินเดือนข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ตกลงกันให้นำเงินค่าครองชีพมารวมกับเงินเดือนในการคำนวณค่าล่วงเวลาค่าชดเชยโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2523 เป็นต้นไปตามอุทธรณ์ของจำเลยนั้น กล่าวถึงเฉพาะ "ค่าล่วงเวลา" และ "ค่าชดเชย" เท่านั้น มิได้กล่าวถึง "ค่าทำงานในวันหยุด" แต่ประการใด ฉะนั้น จึงนำข้อตกลงนี้มาเป็นหลักในการคำนวณค่าทำงานในวันหยุดของโจทก์ไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เมื่อมีมติคณะรัฐมนตรีว่าให้จ่ายค่าครองชีพแก่ลูกจ้างของจำเลยที่มีเงินเดือนไม่เกินกำหนด โดยให้มีสิทธิรับย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2523 โจทก์ได้รับเงินเดือนไม่เกินที่กำหนดไว้จึงมีสิทธินำค่าครองชีพมาเป็นฐานคำนวณค่าทำงานในวันหยุดได้พิพากษายืน
