คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์ประจำทางของห้างหุ้นส่วนสงขลาขนส่งจำเลยที่ ๒ โดยความประมาทเป็นเหตุให้ชนเสาและราวสะพานคอนกรีตตกลงไปในคลองระหว่างทางไปจังหวัดปัตตานีนางละม่อม สุนทรลักษณ์ ซึ่งโดยสารไปในรถถึงแก่ความตายและผู้โดยสารอื่น ๆ ได้รับบาดเจ็บ จำเลยที่ ๑ ถูกศาลพิพากษาจำคุกมีกำหนด ๓ ปี ๖ เดือน ตามคดีแดงที่ ๑๙๘๒/๒๕๐๗ ของศาลจังหวัดสงขลา การกระทำของจำเลยที่ ๑ อยู่ระหว่างทางการที่จ้างของห้างหุ้นส่วนจำกัดสงขลาขนส่งจำเลยที่ ๒ โดยนายไถว หวานจิตร ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการและหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด ส่วนจำเลยที่ ๓ และ ๔ เป็นหุ้นส่วนไม่จำกัดความรับผิด ขอให้จำเลยทั้งหมดร่วมกันรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนในค่าขาดไร้อุปการะตามกฎหมายของโจทก์ในฐานะสามีและบุตรซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะของนางละม่อมผู้ตาย
ค่าขาดแรงงานในครัวเรือนและค่าขาดรายได้ของผู้ตายซึ่งมีอาชีพเป็นนายหน้า ค่าทรัพย์สินที่ผู้ตายนำติดตัวไปขณะเกิดเหตุและสูญหาย ค่าปลงศพและค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล รวมเป็นเงินซึ่งหักจากได้รับชดใช้จากบริษัทประกันภัยแล้ว ๑๐,๐๐๐ บาท จำนวน ๒๖๕,๒๑๘ บาท และให้ชดใช้ดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในจำนวนเงินดังกล่าวนับจากวันละเมิด จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ส่วนจำเลยนอกนั้นให้การต่อสู้คดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ความประมาทเกิดขึ้นจากการกระทำของจำเลยที่ ๑และผู้ขับขี่รถยนต์บรรทุกสวนทางขึ้นมาบนสะพานเกิดเหตุร่วมกันจึงให้จำเลยที่ ๑, ๒ ร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ ๓ ใน ๔ ส่วนในข้อหาเกี่ยวกับทรัพย์สินหายและผู้ตายมีอาชีพนายหน้าฟังไม่ได้พิพากษาให้จำเลยที่ ๑, ๒ ร่วมกันใช้ค่าขาดไร้อุปการะ ค่าปลงศพค่ารักษาพยาบาลผู้ตาย รวมเป็นเงินเมื่อหักจากที่โจทก์ได้รับชดใช้จากบริษัทประกันภัยแล้ว ๑๐,๐๐๐ บาท จำนวน ๑๗,๙๔๒.๗๕ บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันพิพากษา จนกว่าจะชำระเสร็จหากบังคับไม่ได้หรือขาดเท่าใด ให้บังคับเอาแก่นายไกวจำเลยที่ ๒ และจำเลยที่ ๓, ๔ โจทก์และจำเลยที่ ๒, ๓, ๔ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การตายของนางละม่อมเกิดจากการละเมิดของจำเลยที่ ๑ ฝ่ายเดียว สมควรกำหนดค่าขาดไร้อุปการะตามกฎหมายเพิ่มขึ้นโดยให้นายสว่างโจทก์ได้รับ ๓๕,๐๐๐ บาท นางสาวสุปราณีเป็นเงิน ๑๕,๐๐๐ บาท เด็กหญิงพิมพรรณเป็นเงิน ๓๐,๐๐๐ บาท และดอกเบี้ยเห็นสมควรให้คิดนับแต่วันทำละเมิด พิพากษาแก้ ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินจำนวนดังกล่าว และเงินค่ารักษาพยาบาลผู้ตายจำนวน ๒,๒๕๗ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงิน ๒ จำนวนดังกล่าว นับแต่วันที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๐๗ ซึ่งเป็นวันทำละเมิดนอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยที่ ๒, ๓, ๔ ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า การละเมิดเกิดขึ้นเพราะความผิดของจำเลยที่ ๑ฝ่ายเดียวเช่นเดียวกับศาลอุทธรณ์ แต่ในเรื่องค่าสินไหมทดแทนในกรณีที่โจทก์อ้างว่าเป็นการขาดค่าแรงงานนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์นำสืบฟังได้ว่าเมื่อครั้งภริยาโจทก์มีชีวิตอยู่ เป็นแม่บ้านจัดการบ้านเรือนด้วยตนเองเมื่อภริยาโจทก์ถึงแก่กรรม โจทก์ต้องจ้างคนทำงานแทน ๒ คน โดยทำหน้าที่ซักผ้า ตักน้ำ ถางหญ้า คนหนึ่ง ทำครัว กวาดถูบ้าน อีกคนหนึ่ง
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์มีสิทธิเรียกค่าสินไหมทดแทนในกรณีนี้ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๔๔๓ วรรคท้ายประกอบด้วยมาตรา ๑๔๕๓และกำหนดให้เป็นเงินทั้งสิ้น ๔,๘๐๐ บาท ส่วนนางสาวสุปราณีผู้เยาว์ขณะเกิดเหตุมีอายุ ๑๙ ปี ศาลอุทธรณ์ให้ค่าขาดไร้อุปการะเป็นเงิน๑๕,๐๐๐ บาท มากไปเห็นสมควรคิดค่าขาดไร้อุปการะให้เพียง ๙,๐๐๐ บาท ในปัญหาที่ว่า ค่าสินไหมทดแทนในเงินจำนวน ๔,๘๐๐ บาทข้างต้นนี้จำเลยจะต้องเสียดอกเบี้ยตั้งแต่วันใด
ศาลฎีกาวินิจฉัยโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่ศาลกำหนดจำนวนค่าสินไหมทดแทนให้จำเลยชดใช้นั้น มิใช่ว่าโจทก์ได้รับความเสียหายนับแต่วันพิพากษาศาลเป็นแต่กำหนดค่าเสียหายที่โจทก์ได้รับมาแล้วตั้งแต่วันทำละเมิด และกฎหมายบัญญัติให้ถือว่าจำเลยผิดนัดตั้งแต่วันทำละเมิดจึงต้องเสียดอกเบี้ยในจำนวนเงินที่จะต้องชดใช้ตั้งแต่วันทำละเมิด การที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายเป็นเงินก้อน แม้จะขอค่าเสียหายที่คำนวณในอนาคตเข้ามาด้วยจำเลยก็ต้องเสียดอกเบี้ยนับแต่วันละเมิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ให้นายสว่างโจทก์ในฐานะสามีผู้ตาย ได้รับเงินค่าสินไหมทดแทนอีกเป็นเงิน ๔,๘๐๐ บาท ส่วนนางสาวสุปราณีให้ได้รับค่าขาดไร้อุปการะเป็นจำนวนเงินเพียง ๙,๐๐๐ บาท และให้จำเลยเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินสองจำนวนข้างต้นนับแต่วันที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๕๐๗ ซึ่งเป็นวันทำละเมิดเป็นต้นไปจนกว่าชำระเสร็จ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
