คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 นั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 วรรคสาม บัญญัติไว้ชัดว่า พยานที่จะรับรองลายพิมพ์นิ้วมือต้องมี 2 คน แต่เรื่องนี้คงมีพยานรับรองเพียงคนเดียว ส่วนโจทก์ลงลายมือชื่อแต่ในช่องผู้ให้กู้ ไม่ได้ลงในช่องพยานรับรองลายพิมพ์นิ้วมือ ดังนั้นสัญญากู้รายนี้จะถือเสมอเท่ากับว่าจำเลยที่ 1 ลงลายมือชื่อในสัญญาไม่ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 9 วรรคสาม โจทก์จะฟ้องร้องให้บังคับคดีแก่จำเลยที่ 1 หาได้ไม่ เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น ส่วนคดีสำหรับจำเลยที่ 2 เห็นว่าเรื่องนี้เกี่ยวด้วยการชำระหนี้อันไม่อาจแบ่งแยกได้ จำเลยที่ 2 จึงได้รับผลตามคำพิพากษาด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 245(1) ประกอบกับมาตรา 247 ศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยถึงได้พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่าให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ด้วยนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาเห็นสมควรให้เป็นพับ"
