เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยที่ ๑ เปนเจ้าของห้องแถว ให้จำเลยที่ ๒ เช่าผูกขาดตัดตอนไป ฝ่ายจำเลยที่ ๒ เอาห้องแถวนั้นให้คนอื่นเช่าต่ออิกทอดหนึ่ง (คือให้เช่าช่วง) คือคิดเอาค่าเช่าแพงขึ้นไปจากค่าเช่าเดิม ก่อนคดีนี้ศาลฎีกาได้พิพากษาในคดีที่ ๗๕๔/๒๔๖๗ ให้จำเลยที่ ๑ เสียภาษีเพียงตามจำนวนเงินค่าเช่าที่จำเลยที่ ๑ ได้รับจากจำเลยที่ ๒ ปัญหาจึงมีว่าจำเลยที่ ๒ มีน่าที่ตามกฎหมายจะต้องเสียภาษีหรือไม่ ฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ. ภาษีโรงร้าน จ.ศ.๑๒๓๒ กับ พ.ร.บ. แก้ไขข้อความภาษีโรงร้าน ร.ศ. ๑๓๑ มีความประสงค์ให้เก็บภาษี ๑๒ ชัก ๑ กึ่งจากผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการให้เช่าโรงร้านนั้น ๆ หาใช่ให้เก็บภาษีจากความเปนเจ้าของอย่างเดียงไม่ แลให้เสียภาษีตามราคาค่าเช่าที่ผู้เช่าได้เสียไปจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๒ เสียภาษีตามผลประโยชนที่ตนได้รับจากการให้เช่าช่วงเท่านั้น เพราะเหตุว่าจำเลยที่ ๒ ตกอยู่ในฐานเปนผู้ให้เช่าแลเปนผู้ได้รับค่าเช่า
