คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๒ เป็นนายจ้างจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๓ ทำสัญญาเป็นผู้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๑ ได้ขับรถยนต์โดยประมาทชนเสาไฟฟ้าของโจทก์เสียหาย ขอให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายดังกล่าว จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ให้การว่า จำเลยที่ ๑ มิได้ขับรถโดยประมาท
โจทก์ฟ้องคดีเมื่อเกิน ๑ ปี จึงขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่ขาดอายุความ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า รถที่จำเลยที่ ๑ ขับชนเสาไฟฟ้าของโจทก์เสียหาย และการไฟฟ้านครหลวงได้มีหนังสือแจ้งถึงการทำละเมิดที่เกิดขึ้นตลอดจนตัวผู้ทำละเมิดและผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนไปยังโจทก์โดยละเอียด โดยเจ้าหน้าที่ของโจทก์ได้รับหนังสือดังกล่าวแล้ว แต่เมื่อเรื่องราวการทำละเมิดดังกล่าวยังไม่ทราบถึงอธิบดีกรมทางหลวงซึ่งตามพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดินฯ ถือว่าอธิบดีเป็นผู้แทนของกรมแล้ว จะต้องถือว่าโจทก์ยังไม่ทราบถึงเรื่องการทำละเมิดดังกล่าว เมื่อโจทก์ฟ้องคดีภายใน ๑ ปี นับแต่อธิบดีกรมทางหลวงทราบถึงการทำละเมิดและผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนแล้ว คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ
แม้กรมทางหลวงได้มอบอำนาจให้การไฟฟ้านครหลวงเป็นผู้แจ้งความกล่าวโทษผู้กระทำให้ทรัพย์สินของกรมทางหลวงเสียหาย พร้อมทั้งตีราคาค่าเสียหายได้ก็ตาม แต่เมื่อกรมทางหลวงมิได้มอบหมายให้การไฟฟ้านครหลวงติดตามเรียกค่าเสียหายหรือมอบหมายให้ดำเนินคดีฟ้องเรียกค่าเสียหายด้วย การที่การไฟฟ้าทราบถึงการละเมิดและตัวผู้พึงจะต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ก็จะถือว่าการไฟฟ้านครหลวงเป็นตัวแทนของกรมทางหลวงและกรมทางหลวงได้ทราบถึงการละเมิด และตัวผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทนด้วยแล้วหาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
