เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าเมื่อ ๑๕ ปีมาแล้ว โจทได้ทำสัญญากู้เงินนายสดจำเลย โดยมอบที่นามือเปล่า ๓๐ ไร่ ไห้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย ต่อมาโจทนำเงินไปไห้จำเลยจะคืนนาไห้เพียง ๙ ไรี และจำเลยกับพวกได้ขอออกไปเหยียบย่ำทับที่ของโจท สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์วินิจฉัยต้องกันว่า นารายพิพาทเดิมเปนของโจท เมื่อโจทจะขอไถ่จำเลยก็ยอม แต่ไม่ไห้เต็มเนื้อที่ ไม่เรียกว่าจำเลยครอบครองโดยอำนาดปรปักส์ และนายคำ นายสินจำเลย จอบทับที่โจท พิพากสาว่าหมายเส้นดำไนแผนที่ตามที่โจท นำวัดเปนของโจท ไห้จำเลยรับเงินค่าไถ่ ๓๑๐ บาท จากโจท และไห้ขับไล่จำเลยทั้งหมด จำเลยดีกาว่า การที่โจทกู้เงินจำเลยแล้วมอบที่ซึ่งไม่มีหนังสือสำคันไห้จำเลยทำต่างดอกเบี้ย ๑๔-๑๕ ปีเปนทำนองขายฝาก
โจทย่อมขาดกับสิทธิ์แล้ว สาลดีกาเห็นว่าการที่โจททำสัญญากู้เงินจำเลยแล้วมอบที่นาไห้จำเลยทำต่างดอกเบี้ยเช่นนี้ ไม่ไช่เปนเรื่องขายฝากกดหมาย เพราะไม่ได้ทำไห้ถูกแบบ การที่จำเลยได้ครอบครองทำไนที่ ก็โดยอาสัยความตกลงระหว่างโจทจำเลย จำเลยมิได้เข้าครอบครองโดยอำนาดเปนเจ้าของ จึงยกอายุความครอบครองมาตัดสิทธิโจท ผู้เปนเจ้าของไม่ได้ดังคำพิพากสาดีกาที่ ๔๑๒/๒๔๗๐ จึงพิพากสายืน
